Αρθρογραφία


«Συγ-χωρώντας Προχωράω»

Τσιάκου Γεωργία | 21/09/2019

                                                                                                                «Συγ-χωρώντας Προχωράω»

Της Γεωργίας Τσιάκου

Μέλος ΕΣΗΤΛΣΥΜ

 

«Συγνώμη» και «Συγ-χωρώ: χωράω και “κάτι” ακόμη».  Πόσα τραγούδια και βιβλία έχουν γραφτεί για αυτήν μόνο τη λέξη και πόσα ακόμη θα γραφτούν για να εκφράσουν την ανάγκη μας για συμφιλίωση και ειρήνη με έναν άνθρωπο ή ένα συναίσθημα. Η συγνώμη είναι προνόμιο των ανθρώπων που έχουν μάθει να αποδέχονται τη διαφορετική γνώμη από τη δική τους και να σηκώνουν το βάρος της ευθύνης τους για τα λόγια και τις πράξεις τους.

Ανέκαθεν θεωρούσα τυχερούς όσους άκουσαν από τους γονείς τους να ανταλλάσσουν αυτή τη λέξη μεταξύ τους με νόημα και συνειδητότητα. Αλλά ακόμη πιο θαρραλέους αναγνώρισα τους ανθρώπους που αναγκάστηκαν να παλέψουν με τον ίδιο τους τον εγωισμό προκειμένου είτε να εισπράξουν τη συγνώμη από κάποιον άλλον και να συγχωρήσουν «ολοκληρωτικά και ανεπιστρεπτί» είτε να μάθουν να τη λένε πρώτοι όταν σφάλλουν οι ίδιοι.

Πολλές φορές δεν έχουμε άμεση ψυχική πρόσβαση στο πότε πληγώνουμε ή πληγωθήκαμε. Μέσα στη συνεχόμενη ανθρώπινη αλληλεπίδραση και –ίσως- έπαρση του Εγώ μας μπορεί να μην αντιλαμβανόμαστε ότι χάνουμε επαφή με την ικανότητα της «κατανόησης του άλλου» και την απλή στοιχειώδη ανθρώπινη θέαση των πραγμάτων που λέει ότι «έχω βρεθεί στη θέση σου και ξέρω πώς νιώθεις» «μπορεί να συμβεί στον καθέναν μας αυτό». Απορροφημένοι μέσα στο δικό μας κυνήγι ευτυχίας και στόχων μπορεί να μην καταλάβουμε ότι αδικούμε ανθρώπους ή ότι ίσως παραβιάζουμε όρια λόγω δικής μας σκοπιμότητας και ανασφάλειας. Μα πότε δούλεψε κάτι «με το ζόρι»? Κι αν δούλεψε, για πόσο λίγο κράτησε? Μια ειλικρινή συζήτηση μας γλιτώνει πάντα πολύτιμο χρόνο.

Από τις κουβέντες που έχω κάνει , οι πιο απελευθερωτικές και ουσιώδης ήταν αυτές που περιείχαν και αυτή τη λέξη: όταν ακολουθήθηκε και από πράξεις αλλαγής η χαρά μου πολλαπλασιάστηκε. Οι σκέψεις μας για τους ανθρώπους δημιουργούν συναισθήματα, άρα και φορτίο θετικό ή αρνητικό. Σε ένα παρατεταμένο αρνητικό φορτίο η ενέργεια είναι μπλοκαρισμένη: γι αυτό τείνουμε να «κολλάμε» σε λέξεις, κινήσεις και μορφασμούς που μας πλήγωσαν. Η πράξη της συγχώρεσης είναι σαν μια βρύση που ανοίγουμε για να κυλήσει ξανά το νερό και να αρχίσει να ρέει η ενέργεια πάλι. Όχι για τον άλλον… αλλά για εμάς αρχικά! Το εάν θα θελήσει να εισπράξει ο άλλος τη συγνώμη μας είναι καθαρά «δική του επιλογή και δικαίωμα». Αντίστροφα όταν δε συγχωρούμε «μπλοκάρουμε» τη ροή, πράγμα που σημαίνει ότι «νοσούμε» πρώτα πνευματικά και μετά σωματικά. Μολύνουμε τον εαυτό μας και τις σχέσεις μας.

Για την πραγματικότητα της ψυχής μας τίποτα εξωτερικό δεν υπάρχει αλλά όλοι οι άνθρωποι είναι καθρέφτες δικών μας πλευρών και διαθέσεων. Φανταστείτε πόσο χρόνο και πόνο θα γλιτώναμε μόλις συγχωρούσαμε όλα αυτά που μας ενοχλούν πάνω στους άλλους. Το γκρίζο τοπίο της απόστασης μας θα μειωνόταν κι θα αποκτούσαμε ευθύς αμέσως πρόσβαση στη φωτεινή, φιλική τους πλευρά και στα θετικά στοιχεία του «άλλου», χωρίς το «εμπόδιο» του εγωισμού μας.

Να θυμάστε ότι η εσωτερική συγνώμη προηγείται πάντα της εξωτερίκευσης. Για να φτάσουμε σε σημείο να εκφράσουμε αυτήν την λέξη σημαίνει ότι έχουμε μάθει να συγχωρούμε εμείς πρώτοι τον εαυτό μας για το κομμάτι που έσφαλε, πλήγωσε, επίκρινε, αδίκησε ή πόνεσε κοκ. Η αρχή της λύτρωσης όλων μπλοκαρισμάτων που συσσωρεύονται σε έναν άνθρωπο βρίσκεται στην αποδοχή.

Η Γεωργία Τσιάκου είναι Ψυχοθεραπεύτρια-Σύμβουλος Αυτοεκτίμησης και Διατροφικών Διαταραχών. 

 


Σχόλια

comments powered by Disqus

Διαβάστε επίσης από αυτόν το Συντάκτη: