Αρθρογραφία


Το πολίτευμα

Πολυχρόνης Ντάγιος | 21/03/2021

Το πολίτευμα

Γράφει ο Πολυχρόνης Ντάγιος Μέλος ΕΣΗΤΛΣΥΜ

Η κατάταξη των διαφόρων μορφών διακυβέρνησης υπήρξε ένα από τα κύρια ζητήματα της πολιτικής ανάλυσης κατά τη διάρκεια των αιώνων.

Αυτή η διαδικασία μπορεί να εντοπιστεί στον τέταρτο αιώνα π.Χ., όταν ο Αριστοτέλης έκανε την πρώτη καταγεγραμμένη προσπάθεια να περιγράψει τα πολιτικά καθεστώτα που υπήρχαν τότε, χρησιμοποιώντας όρους όπως «δημοκρατία», «ολιγαρχία» και «τυραννία» που εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σήμερα . Από τον δέκατο όγδοο αιώνα και μετά, οι κυβερνήσεις χαρακτηρίζονταν όλο και περισσότερο ως μοναρχίες ή δημοκρατίες ή ως αυταρχικά ή συνταγματικά καθεστώτα. κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, αυτές οι διακρίσεις οξύνθηκαν περαιτέρω.

Η ταξινόμηση των «τριών κόσμων» των πολιτικών συστημάτων, η οποία ήταν ιδιαίτερα μοντέρνα κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, δημιούργησε μια εικόνα της παγκόσμιας πολιτικής που κυριαρχείται από έναν αγώνα μεταξύ δημοκρατίας και ολοκληρωτισμού.
Τα χρόνια περνούν όμως και οι καιροι αλλάζουν.

Ως αποτέλεσμα, οι σύγχρονες δικτατορίες που βρίσκονται σε ανοδική ταση...έχουν γίνει πολύ πιο εξοικειωμένες με την καταπίεσή τους και δεν χρησιμοποιούν αποκλειστικά σωματική επιθετική τακτική.  Αναγνωρίζουν ότι πρέπει να είναι προσεκτικοί όχι μόνο για την ένοπλη λαϊκή αντίσταση, αλλά και για τις διαδεδομένες λαϊκές διαμαρτυρίες. Ο συγκεντρωτισμός της εξουσίας είναι το θεμέλιο κάθε δικτατορίας. Ένας επιτυχημένος δικτάτορας διατηρεί τον άμεσο έλεγχο στις περισσότερες πτυχές της κυβέρνησης.

Ωστόσο, οι δικτάτορες πρέπει επίσης να είναι προσεκτικοί με οικονομικές συνθήκες που θα κάνουν τη χώρα τους ώριμη για ταραχές. Μια μορφωμένη και άνεργη νεολαία αποτελεί απειλή για ένα καταπιεστικό καθεστώς. Ένας επιτυχημένος δικτάτορας, θα ενθάρρυνε τα μορφωμένα μέλη του να αναζητήσουν ευκαιρίες στο εξωτερικό, ώστε να μην αποτελούν άμεση εσωτερική απειλή για τη σταθερότητα του καθεστώτος.

Υπάρχουν όμως και μορφές αντίστασης. Οι πορείες και οι λαϊκές διαδηλώσεις δεν είναι οι μόνες μορφές λαϊκής αντίστασης. Χιούμορ και άλλες τακτικές χαμηλού κινδύνου μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για να υπονομεύσουν τη δύναμη ενός καταπιεστικού καθεστώτος. Μόλις οι δημοφιλείς διαμαρτυρίες σε μια χώρα έχουν καταφέρει να ξεριζώσουν το καθεστώς τους, άλλοι διαδηλωτές σε γειτονικές χώρες αρχίζουν να πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν το ίδιο. Η αλλαγή γίνεται ένας ρεαλιστικός τελικός στόχος. Ας μη ξεχνάμε όμως και τη μάχη μεταξυ της Δυναμικής του ενθουσιασμού και αυτής του φόβου. Τα κατασταλτικά καθεστώτα εξαρτώνται από το φόβο. 

Αλλά όταν μια κοινωνία είναι πιο ενθουσιώδης από ό, τι είναι φοβισμένη, όταν πιστεύει ότι μπορεί να γίνει αλλαγή, μια εξέγερση έχει μια πραγματική πιθανότητα επιτυχίας.



Σχόλια

comments powered by Disqus

Διαβάστε επίσης από αυτόν το Συντάκτη: