Αρθρογραφία
Θα ξεκινήσω λίγο ανάποδα και ανορθόδοξα
Θα ξεκινήσω λίγο ανάποδα και ανορθόδοξα ,με ένα επικίνδυνο πολιτικά συμπέρασμα που μπορεί να προκύψει από τη παθογένεια του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
«Όπως οι παρτίδες μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, έτσι κι οι πολιτικές εκστρατείες θα συνεχίσουν να εμφανίζουν πολλές σημαίες και κουκούλες. Να είστε προσεκτικοί όμως γιατί ο «πατριωτισμός» είναι το τελευταίο καταφύγιο ενός απατεώνα...»
Η λέξη «παθογένεια» χρησιμοποιείται όλο και συχνότερα όταν πρόκειται για το πολιτικό μας σύστημα.
Tι σημαίνει η λέξη «παθογένεια»; Σημαίνει ότι κάτι πάσχει από γεννησιμιού του, είναι αρρωστημένο, δυσλειτουργικό, από το ξεκίνημα της ύπαρξής του. Aνταποκρίνεται στις ανάγκες μας το συγκεντρωτικό και επιτελικό κράτος; Ποιο σύστημα τίμιας
αποκέντρωσης θα μπορούσε αποτελεσματικά να εξαρθρώσει και εξαλείψει
το πελατειακό κράτος, την αιτία όλων των δεινών μας, δύο αιώνες
τώρα; Mε ποιες δημοκρατικές διαδικασίες θα μπορούσε να οργανωθεί η
μετάβαση από τη σημερινή ευτέλεια και παρακμή στην εξ υπαρχής
ίδρυση δημοκρατίας κοινωνικά ελεγχόμενης; Ποιο
Σύνταγμα, ποιοι θεσμοί θα κυοφορήσουν κράτος δικαίου, κοινωνικό
κράτος, αξιοκρατία, προτεραιότητα της ποιότητας και της
αριστείας;
Το «πολιτικό σύστημα» θα πρέπει να επικεντρωθεί στις αλήθειες που προσδιορίζουν τα πολιτικά δεδομένα. Και τούτο γιατί η χώρα, για πρώτη φορά βρίσκεται σε τόσο κρίσιμο σταυροδρόμι πολιτικών και εθνικών «καταστάσεων». Συνεπώς υπ’ αυτές τις συνθήκες το «παρόν πολιτικό σύστημα» προκειμένου να υπηρετήσει τις ανάγκες διακυβέρνησης αλλά και αντιπολίτευσης, επιβάλλεται να αποβάλει λαϊκισμούς και να προσχωρήσει στην ανάγκη ανανεωμένου σύγχρονου πολιτικού λόγου, με τεκμηρίωση και χαρτογράφηση των συνεπειών των όποιων ρεαλιστικών πολιτικών προτάσεων. Παραλλήλως οφείλει να δημιουργήσει όλες εκείνες τις συνθήκες ώστε φαινόμενα παθογένειας αφενός να μην επαναληφθούν και αφετέρου να καταργηθούν.
Με αφορμή το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, η πολιτική δημόσια σφαίρα έχει κατακλυστεί με αναφορές σχετικά με τα «αίτια» (;) του συμβάντος.
Κατά τα τελευταία δέκα χρόνια της πολιτικής ύπαρξης της Ελλάδας (2013-2023) και ενώ ως κοινωνικός βιόκοσμος περάσαμε διά πυρός και σιδήρου, οι πολιτικές ηγεσίες του τόπου μας, όπως και οι ισχυρές οικονομικώς ελίτ αδιαφόρησαν πλήρως για τις κοινωνικές διεργασίες και τις ριζικές αλλαγές που συντελούνται στην κοινωνία μας. Δεν υφίσταται πια καμιά θεωρητική και φιλοσοφική αμφιβολία σχετικά με τους ισχυρούς που κυβερνάνε τις ζωές μας. Σε κάθε κοινωνία, σε κάθε ιστορική φάση, οι οικονομικώς ισχυροί διαχειρίζονται τις τύχες του λαού, των κυβερνωμένων. H «επινόηση» της Κοινοβουλευτικής και Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας εδώ και δύο αιώνες, υποτίθεται πρέπει να λειτουργεί ως ανάχωμα στην ανεξέλεγκτη πολιτική εξουσία. Η «κατασκευή» του κράτους ως πολιτικής εξουσίας λειτούργησε και λειτουργεί ως κοινωνική δύναμη για να εξασφαλιστεί η ανθρώπινη ζωή κατά τη νεωτερική και τη σύγχρονη ιστορική φάση της ανθρωπότητας.
Οι ανεξέλεγκτες πελατειακές σχέσεις και οι ιδιοτελείς εμμονές για την εξουσία που απαιτούν όλη την ενέργεια πρωθυπουργών υπουργών και λοιπών παρατρεχάμενων οδήγησαν στην αδιαφορία για τις δομές, τις υποδομές και τις υπηρεσίες του κράτους που ως συνέπεια είχαν τη δολοφονία των ανθρώπων στα Τέμπη.
