Αρθρογραφία


Περί Παιδείας

Νικολούλιας Δημήτρης | 22/03/2014

Άρρηκτος ο δεσμός της πνευματικής μας εκπαίδευσης, με την σωματική. Κύριο μέλημα παραδοσιακά, από την αρχαία εποχή, της οικογένειας και της εκάστοτε πολιτείας. Ο καθένας έκανε ότι καλύτερο μπορούσε, για την σωστή εκπαίδευση των παιδιών του και την εκγύμνασή τους. Με την πάροδο των χρόνων όμως, οι ιστορικές εξελίξεις, μας φανερώνουν από μόνες τους, την αλλοίωση και αλλαγή αυτών των στόχων.
Η πολιτεία, κατά συγκυριακή περίπτωση, παρεκλίνει στην συμπεριφορά της σε αυτό το δίπολο. Είναι γνωστό εμπειρικά σε όλους μας, ότι δεν υπάρχει σταθερός στόχος για την παιδεία και εκπαίδευση.
Ο κάθε ένας πολιτικός φορέας, εφαρμόζει τα δικά του πιστεύω, δημιουργόντας μία συνεχή τεθλασμένη πορεία, από την αφετηρία της εκπαιδευτικής έναρξης καθενός μας.
Ιδιαίτερα, εποχές όπως αυτή των τελευταίων χρόνων ειδικά, από το 2009 με τα μνημόνια που μας επιβάλλουν τρίτοι, εκτός συνόρων μας και με εφαρμοστές τους εγχώριους άρχοντες, βλέπουμε ότι πάμε από το κακό στο χειρότερο.
Η κοινή αντίληψη πλέον, τείνει να είναι κοντόφθαλμη και να στέκεται στο :”πόσο λιγότερο στοιχίζει σε χρήμα.... και προεκλογικές περιόδους... σε απώλεια ψήφων”, αλλά και το τι μπορούμε να κάνουμε έτσι, ώστε οι πολίτες να φορτωθούν τα έξοδα.
Υπάρχει μία λογική αδιαφορίας ή του “ότι μπορούμε, να το φορτώσουμε στις πλάτες των πολιτών”, εν ονόματι του κρατικού ή δημοτικού οικονομικού οφέλους, μη στεκούμενοι στην μακροχρόνια χειρότερη ποιοτική επίπτωση. Είδαμε να αφήνονται να χάνονται κονδύλια τα οποία υπήρχαν και δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτε, αλλά με την αλλαγή των θεσμών από τον “Καπποδίστρια” στον “Καλλικράτη”, καταργήθηκαν οι κωδικοί και τα χρήματα πήγαν στα αζήτητα! Παρ’ότι υπήρξαν προληπτικές υπογραμμίσεις από συλλόγους γονέων και κηδεμόνων ,ότι τελικά έτσι τα αχρησιμοποίητα κονδύλια θα χάνονταν γυρίζοντας πίσω με την αλλαγή της νομοθεσίας,΄όπως τελικά έτσι και έγινε.
Ο δισταγμός ,η θελημένη αβλεψία, παρ’ όλες τις νύξεις, έφερε το αναμενόμενο.
Όπως όλοι οι Δήμοι, έτι και ο δικός μας, από την μία φορτώθηκε, μέσα στο πολυδιαφημιζόμενο πνεύμα της Αυτοδιοίκησης”, υποχρεώσεις της κεντρικής εξουσίας, αλλά όχι και με την χορήγηση των αντίστοιχων προβλεπόμενων κονδυλίων. Κατάργησαν τους σχολικούς φύλακες και έτσι σταμάτησαν να λειτουργούν οι σχολές γονέων, τόσο σημαντικής  συμβολής για όλους μας, ιδιαίτερα αυτήν την περίοδο κρίσης που τόσο βοηθούσε τους γονείς στην λύση και αντιμετώπιση προβλημάτων. Ειδικά τώρα που υπάρχει η εμφάνιση και αποκάλυψη όλο και περισσοτέρων παραδειγμάτων κατάπτωσης των ηθικών αξιών. Οι τέχνες υποβιβάζονται.
Πολλοί διευθυντές σχολείων, προκειμένου να είναι “αρεστοί” στους προϊσταμένους τους, ζητούν όλο και λιγότερα από τους δήμους ή από το υπουργείο.
Σε πολλές περιπτώσεις, διαφαίνεται διδακτικό προσωπικό, να πιέζεται με έμμεσο τρόπο από διευθυντές, να μην αντιδρά, την στιγμή που και αυτοί συμπιέζονται. Άλλοι εν ονόματι της προσωπικής τους ανέλιξης, δεν θέλουν να ακούγεται το παραμικρό αρνητικό για τα σχολεία τους ακόμα κι αν προβλήματα είναι υπαρκτά. Πιστεύω πως κάτι που θα ήταν πολύ χρήσιμο, είναι από την πλευρά τον γονέων, μέσα και από τις σελίδες αυτές, όλοι οι σύλλογοι να βρουν τρόπο κοινής επικοινωνίας και έκθεσης των προβλημάτων τους προς τα έξω, να αποκτηθεί μία κοινή αντίληψη και αλληλοβοήθεια αντιμετώπισης θεμάτων που μπορεί να αφορούν τα παιδιά όλων μας. Έτσι να βοηθήσουμε τους Δημοτικούς άρχοντες και τους εκπαιδευτικούς των σχολείων μας, να έχουν ένα σοβαρό έρισμα, να πολεμήσουν για την καλύτερη λειτουργία τους  και εκπαίδευση των παιδιών μας. Η ποιότητα και η ανάδειξη του τόπου μας, μέσω των πολιτών, είναι ότι καλύτερο για την ίδια μας την ζωή, το μέλλον των παιδιών μας.

 


Σχόλια

comments powered by Disqus

Διαβάστε επίσης από αυτόν το Συντάκτη: