Αρθρογραφία


Ακόμη “σφίγγεται” η καρδία σου στο Μάτι

Κoρφoξυλιώτης Χρήστος | 21/09/2019

Γράφει ο Χρήστος κορφοξυλιώτης

Mέλος ΕΣΗΤΛΣΥΜ

Ακόμη “σφίγγεται” η καρδία σου στο Μάτι

Μία επίσκεψη στην περιβόητη παραλία ( Μάτι ) της Αττικής από τον καθένα μας, θα μας βάλει αυτομάτως σε σκέψεις για ότι έγινε πέρσι το καλοκαίρι. Σπίτια, αυτοκίνητα, ανθρώπινες ψυχές κάηκαν συθέμελα σε λίγες ώρες. Μια σύγχρονη παράνοια και ωδή για την Ανθρωπινή σύγχρονη Ιστορία, - δεν ήταν σε Παγκόσμια κλίμακα όπως ένας Πόλεμος, αλλά ήταν μια πυρκαγιά σε μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα - . Αλλά ο όλεθρος και η οδύνη  που προκάλεσε σε ‘Έλληνες και μη, δεν μπορεί να αφήσει εμάς του υπόλοιπους ασυγκίνητους, πρέπει να ερευνήσουμε για τις συνέπειες που είχε στους διασωθέντες και να πράξουμε αναλόγως για να απαλύνουμε τις πληγές τους, εσωτερικές και μη.

Σε ένα καλοκαίρι μια τοποθεσία άγνωστη για πολλούς έγινε σε μια χρονική στιγμή το επίκεντρο του Κόσμου. Όλοι κοιτάγαμε με σοκ, φόβο, τρόμο και δέος για τις εξελίξεις αυτής της σύγχρονης παραλογής ανθρώπινης ωδής. Ακούγομαι από τα ραδιόφωνα, την τηλεόραση και από το μέσα ενημέρωσης του κυβερνοχώρου για να μάθουμε για ανθρώπους - που δεν γνωρίζαμε για την ύπαρξη τους πριν από αυτό το συμβάν - την κατάληξη τους, αν σώθηκαν ή όχι, παρακολουθούσαμε την αγωνία των συγγενών και φίλων τους που έψαχναν για να ενημερωθούν από την τηλεόραση ή κάποιον άλλο κρατικό φορέα για την τύχη των αγαπημένων προσώπων τους.

Μετά από ένα χρόνο με έβγαλε ο δρόμος μου προς τα εκεί για να μάθω για τον Κώστα Αρβανίτη που έσωσε με το καΐκι του 70 ανθρώπους, που και αυτός μετά από ένα χρόνο άφησε την τελευταία πνοή του από άλλα αίτια. Προσπάθησα να βρω κάποιους από τους διασωθέντες για να μιλήσουνε για αυτόν αλλά δεν βρήκα κανέναν. Αλλά αντιθέτως γνώρισα ηλικιωμένα, παιδία άτομα που ζούνε με τα εγκαύματα τους, από εκείνην την μελανή μέρα. Παρατήρησα ότι χαμογελάνε και ας το δέρμα τους δεν έχει το ίδιο χρώμα που είχανε κάποτε, στην θέση του υπάρχει μια ουλή. Δεν τους ρώτησα τίποτα, τα σημάδια τους αυτά μιλάνε για εκείνους. Συνάντησα κατά την εξερεύνηση μου, έναν κύριο που εκμυστηρεύτηκε την δική του ιστορία εκείνης της μέρα. Θα την αναφέρω επιγραμματικά διότι είναι μεγάλη σε έκταση, κατάφερε να σώσει 8 ψυχές από τα καμένα σπίτια με την μηχανή του, μπαίνω έβγαινε ουσιαστικά στον καμένο τόπο, κατά την διαδικασία αυτή μου περίγραψε μια σουρεάλ σκηνή βγαλμένη από ταινία ολέθρου. Καμένα δάση, σπίτια, αντικείμενα, αυτοκίνητα και καμένους ανθρώπους που είχαν μείνει μόνο η σωρός του. Επίσης μου ανέφερε για τους 63 διασωθέντες που είναι καταγεγραμμένοι από Ελλάδα και μη, τους παρέχουνε ιατρική φροντίδα, κρέμες για τα εγκαύματα και έναν μισθό αναπηρίας για να μπορούν να συντηρηθούν, όλα αυτά φυσικά από κονδύλια που είναι από δωρεές και ιδιωτικούς φορείς.

Όταν ακούς όλα αυτά, η καρδία σου “σφίγγεται” η καρδία σου για το πόσο εύκολα μπορείς να βρεθείς στην θέση τους, το πόσο δύσκολο είναι να υπάρχει μια συντονισμένη κρατική και μη για την διασφάλιση μας σαν πολίτες σε τέτοιες καταστάσεις όπως πυρκαγιάς, πλημύρας, σεισμού. Πρέπει να γίνει μια πιο έντονη αφύπνιση σε όλους για να προλαβαίνουμε όπως στην Αμερική τέτοιες καταστάσεις και όχι όπως εδώ.



Σχόλια

comments powered by Disqus

Διαβάστε επίσης από αυτόν το Συντάκτη: