Αρθρογραφία
Αποχή από την κάλπη: Συνειδητή επιλογή ή υποσυνείδητο αποτέλεσμα;
Η προεκλογική περίοδος που διανύουμε αναμφίβολα συνδέεται για ακόμη μία τετραετία με μία βαθιά πολιτική κρίση, η οποία διογκώνεται όσο πλησιάζουμε στην κάλπη. Ακόμη προσπαθούμε να καταλάβουμε αν μια ψήφος τελικά γίνεται επί ματαίω, ή είναι η ευκαρία να αντιδράσουμε και να αλλάξουμε κάτι. Ακούμε για νοθείες και στημένες κάλπες, χωρίς να μας κάνει εντύπωση, σα να μη μας αγγίζει και να μας απασχολεί.
Είμαστε κουρασμένοι, συγχυσμένοι ή μπερδεμένοι; Λίγο πριν ξαναπατήσουμε στην κάλπη, το ερώτημα της πολιτικής ταύτισης του λαού με κάποιο κόμμα παραμένει αναπάντητο, με πολλές ετερόκλητες απαντήσεις στο «Τι συμβαίνει;», οι οποίες δεν είναι ασύνδετες.
Όλοι είναι ίδιοι
Το πιο κλασικό κλισέ των τελευταίων δεκαετιών, που όμως επιβεβαιώνει τον κανόνα και δεν φέρει καμία εξαίρεση εντός του. Η χώρα μας δοκιμάστηκε αρκετές φορές στην αλλαγή, το διαφορετικό και το σκαμπανέβασμα, όπου κάθε φορά η κατάληξη ήταν η ίδια. Σα να τραβάς λαχνό και να σου πέφτει το ίδιο αποτέλεσμα. Μάλιστα, αυτό έγινε διιαίτερα αντιληπτό κατά το Ελληνικό Δημοψήφισμα του 20215, όπου ένα ηχηρό «Όχι» από τον λαό για ένα τρίτο πακέτο μνημονίου κατέληξε στην κάλπη σαν «Ναι», επιφέροντας μια νέα επίπονη συμφωνία με τους δανειστές της χώρας και μία ολοκληρωτική αμφισβήτηση μιας εκλεγμένης απόφασης.
Έμπρακτη μορφή διαμαρτυρίας
Διόλου παράλογο επιχείρημα, αν κάτσουμε και απαριθμήσουμε τα γεγονότα της σύγχρονης Ιστορίας της Ελλάδας, ιδιαίτερα από το 2008 και την οικονομική κρίση. Μετά και από τα δύο -εφιαλτικά- χρόνια του κορωνοϊού, που ξέσπασαν όλα τα απωθημένα και τα άγρια ένστικτα, καταλαβαίνουμε ότι έχουμε περάσει σε μία ιδεατή «ζώνη του Λυκόφωτος» και με μία αντιδραστική διάθεση για τα πάντα. Θα έχετε παρατηρήσει, ότι οι «κρίσεις» στην πολιτική ζωή δεν ξεσπούν μία φορά το χρόνο, αλλά υπάρχουν αλλεπάλληλα συμβάντα , σκανδαλοθηρικής φύση, για ξέπλυμα μαύρου χρήματος ακόμα και στην Ευρωβουλή, παρενοχλήσεις και βιασμούς, ακόμη και συμμετοχή πολιτικών σε κυκλώματα παιδικής πορνείας. Η αποχή δεν είναι λύση, είναι όμως ένα χαρτί που τολμούν να παίξουν όσοι ελπίζουν στην αλλαγή... ή μήπως όχι;
Ελλιπής ενημέρωση
Παρ’ ότι βλέπουμε ότι οι πολιτικοί παίρνουν από το χέρι την πολιτική και την προβάλλουν σε όλα τα κανάλια, ο κόσμος αντιστέκεται σθεναρά, απέχοντας από την κάλπη. Είναι -λίγο πολύ- σα να ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί για σένα, χωρίς εσένα, αλλά δεν έχεις τη δύναμη να το αλλάξεις. Ιδιαίτερα για τις νέες γενιές, βλέπουμε ότι η πολιτική δεν τοποθεταίται μέσα στα ‘’trends’’ των ενασχολήσεών τους. Εν τοιαύτη περιπτώσει η αποχή από την κάλπη δεν σχετίζεται με κάποια διαμαρτυρία, παρά με έλλειψη γνώσεων και ενημέρωσης. Αν πρέπει να αναλογιστούμε γιατί, το γεγονός ότι η πολιτική δεν εναπόκειται σε ‘’junk’’ γνώσεις που αποκτάς εν μία νυκτί, αλλά θέλει υπομονή και συνέπεια να καταλήξεις στην πολιτική θέση που συγκλίνεις, μπορούμε να αντιληφθούμε μία ακόμη πτυχή της αποχής. Άλλωστε, για γενιές που τα ενδιαφέροντα έχουν διάρκεια όσο και μία ταινία του Netflix, η ενασχόληση αυτή φαντάζει όχι απλά χρονοβόρα, αλλά και βαρετή.
Τελικά, μήπως η αποχή από την κάλπη δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η εύκολη λύση για αποποίηση προσωπικών ευθυνών;
