Αρθρογραφία


Διαφημιστική υπογονιμότητα προσέγγισης alert

Ιωάννα Τρίγκα | 26/06/2021

                                                                                       Διαφημιστική υπογονιμότητα προσέγγισης alert

Γράφει η Ιωάννα Τρίγκα          

                 

Μέλος ΕΣΗΤΛΣΥΜ

 Σάλος προκλήθηκε τις τελευταίες μέρες σχετικά με το σποτ που δημιουργήθηκε προς υποστήριξη του 1ου Πανελληνίου Συνεδρίου με θεματική τη «Γονιμότητα και Αναπαραγωγική Αυτονομία : Όρια και Επιλογές». Το ολιγόλεπτο διαφημιστικό μήνυμα προβάλλει τη γυναίκα άνω των 40 ετών ως βασική υπαίτια για μη απόκτηση παιδιών, στοχοποιώντας τις επιλογές για αφοσίωση και παραγωγικότητα σε άλλους τομείς, όπως ο επαγγελματικός προσανατολισμός.

Αρχικά -και δημοσιογραφικά μιλώντας-, η διαφημιστική προσέγγιση του θέματος είναι εξ ολοκλήρου λανθασμένη. Υφίσταται ένας απροκάλυπτος διαχωρισμός μεταξύ των δύο φύλων σε μία στιγμή υποτιθέμενης αφύπνισης και ευαισθητοποίησης για ένα ζήτημα που αφορά την συναίνεση και των δύο πλευρών. Με βάση την εν λόγω οπτική,η γυναίκα τίθεται πάλι στο στόχαστρο με απερίσκεπτη επιχειρηματολογία, αψηφώντας τις χιλιάδες καθημερινές διεκδικήσεις για προάσπιση δικαιωμάτων ίσης μεταχείρισης μεταξύ των δύο φύλων σε ρόλους με έντονο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό αντίκτυπο. Μάλιστα, δεν κατανοείται ο λόγος που η γυναίκα ακόμα στη σημερινή εποχή αποτελεί το μήλον της Έριδος με αποτέλεσμα να γυρνάμε το ρολόι του εκσυγχρονισμού δεκαετίες ή/και εκατοντάδες χρόνια πίσω. Είναι σαν το προπατορικό αμάρτημα να καταδιώκει τη σύγχρονη Εύα.

Το ερώτημα που προκύπτει από δημοσιογραφική σκοπιά είναι το εξής: λανθασμένο μάρκετινγκ ή έμμεση ρητορική μίσους; Η ερώτηση γεννάται ευλόγως από τιςμονόπλευρες «κυκλώπειες» απόψεις, οι οποίες ασκούν έντονη κριτική σε πρώτο επίπεδο κατά της σωματικής αυτοδιάθεσης και αμέσως μετά κατά της ψυχικής. Ακόμη, εξετάζονται τα κίνητρα απόδοσης μιας διαφήμισης κατ’ αυτόν τον ακραίο τρόπο. Το κοινωνικό μήνυμα ωστόσο που προσπαθεί να περάσει είναι τόσο απαρχαιωμένο όσο η τακτική του marketingκαι όλων των μέσων που χρησιμοποιήθηκαν, τα οποία δύσκολα θα παραχωρούσανέδαφος να ανθίσει ένας πάλαι ποτέ εσωτερικευμένος μισογυνισμός.

Επομένως έπεται η εξέταση του κοινωνικού μηνύματος, το οποίο προβάλλεται. Δικαιολόγηση καμία, πολλώ δε μάλλον αναφορικά με την επιμέλεια του βίντεο από γυναικεία φιγούρα, χωρίς καμμία δόση υποτίμησης παρόμοιων αισθημάτων περί ευαισθητοποίησης από αντρική μεριά.Όμως σε αυτό το σημείο δε λαμβάνονται υπόψιν βασικές συνιστώσες της συγκεκριμένης κοινωνικής μάστιγας, όπως η οικονομική κρίσηκαι φυσικά η απουσία κρατικής μέριμνας. Όταν η πολιτεία δεν στηρίζει τον εργαζόμενο σε καμμία έκφανση της ζωής του,παρά τον αποζημιώνειμε πενιχρούς μισθούς, υπέρογκες φορολογικές δηλώσεις και κατακρεούργηση επιδομάτων, καταλαβαίνουμε ότι ο νεοέλληνας καλείται να αντιμετωπίσει μια άνιση μοιραία απόφαση δισταγμού στο κομμάτι της τεκνοποίησης. Άρα το κομμάτι της ατομικής ευθύνης απορρίπτεται βάση πραγματικών συνθηκών.

Μεταφερόμαστε στο κομμάτι του μηδενικού συλλογισμού στο πολυσυζητημένο θέμα της σωματικής αυτοδιάθεσης και ελευθερίας λήψεως απόφασης περί τεκνοποίησης. Η μητρότητα δεν είναι, ίσωςγια πολλές γυναίκες ούτε καν αποτέλεσε όνειρο και σκοπός ζωής, κάτι ιδιαιτέρως υπεύθυνο από μεριάς όσων ήξεραν και αναγνωρίζουν ότι δε θα μπορούσαν να ανταπεξέλθουν σε παρόμοια συνθήκη. Υπάρχουν γυναίκες που δε θέλουν αλλά και εκείνες που σε «ιδανική» ηλικία έμαθαν ότι δεν μπορούν να κυοφορήσουν. Υπάρχουν ζευγάρια που πασχίζουν όσο τίποτα άλλο να κάνουν ένα παιδί, αποτελώντας συμπλήρωση της οικογενειακής ευτυχίας. Άλλοι στο μονοπάτι αυτό βγαίνουν νικητές. Άλλοι πάλι όχι. Υπάρχουν σύντροφοι από την άλλη που αποφασίζουν ότι η ευτυχία τους δεν κρέμεται στην κλωστή του νήματος της μητρότητας. Μήπως λοιπόν οι ίδιοι λογίζονται ως λιγότερο ευτυχισμένοι;

 Οι άνθρωποι διεκδικώντας δικαιώματα κατακρίθηκαν. Οι γυναίκες στον αγώνα της αυτοδιάθεσης βρέθηκαν δακτυλοδεικτούμενες. Διότι σε πολλές ο ζυγός του ρόλου της μητέρας δεν ταίριαξε ποτέ με την έσω φύση. Γιατί το «βιολογικό ρολόι» δε βρέθηκε ποτέ για να χτυπήσει και να τις κλειδαμπαρώσει σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον, πρωταρχικά νοητικό για τις ίδιες. Στη σημερινή εποχή που μάλλον η ελευθερία φαντάζει δεδομένη, η ανάγκη επίκλησης και διεκδίκησης κεκτημένων τοποθετείται διαρκώς επί τάπητος.Ο συγκερασμός λοιπόν της υπογονιμότητας με τις «λανθασμένες επιλογές» που αναφέρει το σποτ αποτελεί σημαντική αστοχία. Η κοινωνική ταμπελοποίηση δεν περικλείεται και ούτε επιτρέπεται στην ελευθερία της επιλογής.

 



Σχόλια

comments powered by Disqus

Διαβάστε επίσης από αυτόν το Συντάκτη: