Αρθρογραφία
(Απ)άνθρωπε η ζωή σου αξίζει όσο ένα εισιτήριο;
Είναι πρωί και είναι ακριβώς η στιγμή που έχω ανοίξει τα μάτια μου. Θέλησα να δω τι ώρα είναι για να σηκωθώ, να ετοιμάσω το πρωινό μου για να πάω στη δουλειά. Πρώτα κοιτάω την ώρα, μετά ανοίγω τα socialmedia… και ξαφνικά χαμός! Ένα βίντεο εμφανίζεται στην αρχική μου, δείχνοντας έναν άνθρωπονα τρέχει για να προλάβει ένα πλοίο, να λογομαχεί με δύο υπεύθυνους πληρώματος και ύστερα... σπρώξιμο....θάλασσα....σιωπή. «Ήταν ο Αντώνης, μόλις 36 χρονών και δολοφονήθηκε από το πλήρωμα του BlueHorizon» αναφέρει η περιγραφή του βίντεο που μόλις έπεσα πάνω της. Και μετά; Σιγή. Παγωμάρα. Συνηδειτοποίηση. Απόγνωση.
Η πρώτη σκέψη που μου έρχεται στο μυαλό, είναι αν αυτό που μόλις παρακολούθησα συνέβη στ’ αλήθεια ή αποτελεί προϊόν ενός κακόγουστου μοντάζ. Όταν συνειδητοποίησα μετά λύπης μου όμως, ότι όχι μόνο είναι αλήθεια, αλλά και για τη στάση τόσο της εταιρείας όσο και του πληρώματος απέναντι στο περιστατικό, εξοργίστηκα ακόμα περισσότερο. Το πλοίο όχι μόνο θα ξεκινούσε το προγραμματισμένο του ταξίδι σα να μη συνέβη τίποτα, όπως και έπραξε, αλλά όλα έδειχναν από απτά ντοκουμέντα πολιτών που ταξίδευαν με το συγκεκριμένο πλοίο μέλη του πληρώματος να σπρώχνουν τον άνθρωπο στη θάλασσα και... απλά να τον κοιτάνε καθώς πνίγεται. Εδώ έρχεσαι και συνειδητοποιείς για ακόμη μία φορά πόσο λανθασμένες εκτιμήσεις έχουν γίνει στον παράγοντα εξέλιξης του ανθρώπινου είδους και κάπως έτσι αρχίζεις να σκέφτεσαι τι απ’ όλα φταίει, πώς τελικά εκείνος που έβλεπες καθημερινά, ο γείτονας, ο συνάδελφος, ο φίλος, ακόμη κι ο άντρας σου μπορεί να καταλήξει ένα κτήνος, το οποίο δολοφονεί εν ψυχρώ κάποιον συνάδελφό του και έχει το ψυχικό σθένος να ζει φυσιολογικά, χωρίς τύψεις.
Όπως αρχίζουμε πολλοί από εμάς να συνειδητοποιούμε, τα κατάλοιπα των δυσκολιών που αντιμετωπίζουμε καθημερινά έχουν ξεκάθαραο και βάρβαρο αντίκτυπο στον άνθρωπο σαν κοινωνικό ον. Το οξύμωρο του σχήματος εντοπίζεται όταν,από την μία παρακολουθείς πολίτες να είναι έτοιμοι να συνδράμουν τον διπλανό τους, ο οποίος μέσα σε λίγα μόλις λεπτά είδε να χάνονται οι κοποι μιας ζωής εξαιτίας φυσικών καταστροφών, γυρίζεις το νόμισμα και κατανοείς ότι η ζωή του συνανθρώπου όχι απλά αξίζει όσο ένα εισιτήριο, παρά δεν αξίζει καν. Τα βασικά ερωτήματα ωστόσο παραμένουν: Ποιος έχει δώσει την εξουσία, σε ποιον και με ποιο κριτήριο να ορίζει συγκεκριμένη ημερομηνία λήξης της ανθρώπινης υπόστασης;
Μαζί με τον Αντώνη και κάθε Αντώνη που έχει χαθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο, εξασθενεί και η ανθρωπιά. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που βλέπουμε, ότι η ανθρώπινη ζωή θυσιάζεται για χάρη ενός εισιτηρίου. Δεν ήταν η τελευταία φορά όταν το 2013 ήταν ο Θανάσης που θα γινόταν θυσία για χάρη ενός εισιτηρίου που δεν είχε. Βλέπεις, στη χώρα της καλής ρητορείας, όπου γέννησε νόμους, ο καθένας τυχάρπαστος που του δόθηκε μια -κάποια- εξουσία για να αισθανθεί δυνατός και ότι κάτι πέτυχε κι αυτός στη μίζερη ζωή του, βγάζει κάθε απωθημένο του με τέτοια ευκολία, σα να κυριαρχεί ο νόμος της ζούγκλας.
Αυτό που σκέφτομαι φωναχτά, είναι γιατί μας εκπλήσσει το περιστατικό; Ανήκουμε στις γενιές, όπου βρεθήκαμε (κοινώς «μπήκαμε») σε μία καπιταλιστική -πρώην φτωχή- κοινωνία, όπου ξαφνικά οι μικροί ένιωσαν μεσαίοι και οι μεγάλοι τεράστιοι. Ήταν όταν είχαμε την ευκαρία να πάμε τον κόσμο λίγο παρακάτω, μέσω τεχνολογικών επιτευγμάτων και μιας που η Δαρβινική θεωρία υποστηρίζει την ανθρώπινη εξέλιξη σε όλα τα επίπεδα, που επιλέξαμε να θρέψουμε το αδιάκοπο εγώ μας και κάναμε της μόδας τον απανθρωπισμό. Ο έλεγχος της κατάστασης έχει ξεφύγει και ο τροχός δεν γυρίζει με θετική αποτίμηση. Καλοκουρδισμένες μηχανές σε ένα αχανές σύστημα. Για πόσο ακόμα θα αξίζει η ζωή σου όσο ένα εισιτήριο, (απ)άνθρωπε;
