Αρθρογραφία
Το Σύστημα
Θα ήθελα πολύ να αναλύσω τη πάλη της φιλοσοφίας των συστημάτων 3-5-2 με 4-3-3 , θα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα αλλά δυστυχώς υπάρχει μια άλλη πάλη κρίσιμη για την καθημερινότητα και το μέλλον όλων μας, αυτή είναι η πάλη με τα πολιτικά συστήματα!
Το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας είναι Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας επικεφαλής του κράτους, τον Πρωθυπουργό ως πρόεδρο της κυβέρνησης μέσα σε ένα πολυκομματικό σύστημα, και με τις εξουσίες διακεκριμένες. Η νομοθετική εξουσία ανήκει στη Βουλή των Ελλήνων.
Το Σύνταγμα του 1975 περιλαμβάνει εκτενείς πολιτικές ελευθερίες και ορίζει ως αρχηγό κράτους τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας που εκλέγεται από τη Βουλή. Η δομή της ελληνικής κυβέρνησης είναι παρόμοια με αυτή πολλών δυτικών δημοκρατιών, και περιγράφεται ως συμβιβασμός μεταξύ του γαλλικού και του γερμανικού μοντέλου. Ο Πρωθυπουργός και το Υπουργικό Συμβούλιο διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στην πολιτική διαδικασία, ενώ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει κυρίως τελετουργικό ρόλο, με κάποιες (περιορισμένες) νομοθετικές και εκτελεστικές εξουσίες. Η ψήφος στην Ελλάδα είναι υποχρεωτική, αλλά στην πράξη, η παράλειψη της ψήφου δε διώκεται.
Τωρα τι ακριβώς είναι το «σύστημα»; Οι Ελληνες πολιτικοί, οι θεσμοί, το κοινοβουλευτικό σύστημα, ο καπιταλισμός, οι επιχειρηματίες, οι παράγοντες;
Το σύστημα είναι όλοι οι βολευοντες και βολεμενοι, οι εξυπηρετητές και οι εξυπηρετουμενοι, οι αδιαφορουντες και όσοι καλλιεργούν επιτηδευμένα την αδιαφορία. Αυτές οι κατηγορίες ανθρώπων που υπηρετούν και είναι το σύστημα είτε άμεσα είτε έμμεσα βρίσκονται σχεδόν παντού, στη πολιτική κατά κόρον, στο Δημόσιο επίσης, στον επιχειρηματικό κόσμο το ίδιο , στον δημοσιογραφικό, στον ιατρικό, στον νομικό, στην εκκλησία, στην αστυνομία, στον στρατό, αλλά και ανάμεσα μας.
Το σύστημα χρειάζεται γρανάζια για να λειτουργήσει, ανθρώπους που δεν έχουν αξίες και ηθικούς φραγμούς, ανθρώπους ικανούς να πατάνε επί πτωμάτων, ανθρώπους που θα πούνε ναι σε όλες ανεξαιρέτως τις εντολές, ανθρώπους που μόνο με αξιοκρατικά κριτήρια δεν λειτουργούν, ανθρώπους αεργους με πολιτικές και οικονομικές πλάτες, ανθρώπους επαγγελματίες συνδικαλιστές ανεξαρτήτως χρώματος (κι οι μόνιμα αντιπολιτευόμενοι επειδή τους βολεύει ,το σύστημα υπηρετούν όχι τον λαό), ανθρώπους γεμάτους υποκρισία, ανθρώπους που νοιάζονται για το συμφέρον και την ατομική επιβίωση τους βάζοντας πλάτη ταυτόχρονα στη μαφία που τους συντηρεί, από ανθρώπους που αγνοούν την έννοια Κοινό καλό!
Το σύστημα δυστυχώς, εμείς το συντηρούμε δίνοντας δίκιο σε κάθε <μαζί τα φάγαμε> κατηγορία.
Και όπως πολύ ωραία περιγράφεται,σε δύο εντελώς διαφορετικα από κάθε άποψη μεταξύ τους, άσματα:
«Γιατί το σύστημα έχει κι άλλα συστήματα φριχτά σε κλείνει μεσ’ στη γυάλα σε κόβει σε λεφτά σε παίρνει σε σηκώνει
σε αποσυντονίζει σε καταβαραθρώνει σε στίβει σε λιώνει σου δένει το σκοινί.»
«Κι αυτούς τους ψεύτικους καιρούς το σύστημά μου φταίει που κάνει πρώτους πάλι αυτούς που ήταν τελευταίοι»
Αν είσαι υπάκουος χωρίς χαρακτήρα χωρίς προσωπικότητα και χωρίς κριτική σκέψη, τότε είσαι αρεστός και αγαπητός, αλλιώς είσαι κακός και επικίνδυνος και πρέπει να εκ-διωχθείς πάση θυσία.
Το παράδοξο είναι ότι, οι εκτός συστήματος, είμαστε περισσότεροι κι όμως ταυτόχρονα δείχνουμε απαθείς και αδύναμοι να το ανατρέψουμε.
Θα μείνω πιστός λοιπόν στο 3-5-2 κι ας είναι αντισυστημικό και αντισυμβατικό.
