Αρθρογραφία
Μνηστήρες, επετηρίδα, αλεξιπτωτιστές θα βάλουν «πολύ νερό στο κρασί τους»
Μνηστήρες, επετηρίδα, αλεξιπτωτιστές θα βάλουν «πολύ νερό στο κρασί τους»
Γράφει ο Δημήτρης Πετρόπουλος-Μέλος ΕΣΗΤΛΣΥΜ
Το πρόβλημα στη φυσική συνέχεια μιας παράταξης- όταν αυτό απαιτείται - ονομάζεται έλλειψη ομαδικότητας αλλά και έλλειψη ισχυρού ερείσματος νέου επικεφαλής. Συνήθως οι παρατάξεις, ειδικά οι «ανεξάρτητες», είναι ένα σύνολο δημοτικών συμβούλων διαφορετικών πολιτικών διαδρομών με κάποιους να έχουν γίνει ομάδα λόγω της παρόδου ετών και κάποιους να βρίσκονται εκεί λόγω των ιδεών η του έργου που επιθυμούν ν προσφέρουν η που προσέφεραν.
Παράλληλα όλοι έχουν το κοινό κριτήριο της συμπόρευσης στην παράταξη που επέδειξε προεκλογικά παράσταση νίκης. Άλλοι πάλι αναλόγως εκλογικού νόμου βολεύονται με συνεργασίες και θέσεις ευθύνης που μπορεί και να μην δικαιούνται - Βάση εμπειρίας- αλλά για πολιτικούς λόγους να έλαβαν. Κάπου εκεί εμφανίζονται οι όροι επετηρίδα και φιλοδοξίες. Άγραφος κανόνας ο ένας, υγιής επιθυμία ο άλλος.
Στην επετηρίδα δύσκολα συμπίπτει κανείς με άλλους, ενώ η φιλοδοξία δεν έχει timing. Παράλληλα υπάρχει και ο λεγόμενος παραγοντισμός δηλαδή η προσπάθεια ελέγχου καταστάσεων και όχι προσπάθεια ανάληψης ηγεσίας. Ο αλεξιπτωτιστής θα αναφερθεί ελάχιστα, αρχικά διότι δεν είναι αποτελεσματική πρακτική σύμφωνα με την ιστορία και κατά δεύτερον διότι μέχρι να πατήσει στη γη είναι άγνωστος χωρίς ενεργητικό αλλά βεβαίως και χωρίς παθητικό . Η φιλοδοξία έρχεται συχνά λανθασμένα σε κόντρα με την επετηρίδα αλλά κυρίως έρχεται σε κόντρα με τον ίδιο της τον εαυτό, μια και δεν έχει, αν και θα έπρεπε, φρένο. Πολλές φορές η φιλοδοξία σταματάει μόνο με σημάδια αποτυχίας τα οποία όμως ο φιλόδοξος αν είναι και λογικά σκεπτόμενος τα προεξοφλεί κάποια στιγμή, σταματώντας έτσι την κατά τα αλλά φυσιολογική επιθυμία εξέλιξης .
Κάπου εκεί εμφανίζεται η επετηρίδα. Βεβαίως, παράγοντες όπως η εμπειρία, η οικονομική ευχέρεια, η ηγετική η έστω διαχειριστική προσωπικότητα, οι ισορροπίες και γενικότερα η ικανότητα «ελέγχου των αρμών της εξουσίας»* είναι στοιχεία που θα κάνουν στιβαρή της σειρά στην επετηρίδα. Στην επετηρίδα δεν υπάρχουν οφειλές ούτε υποσχέσεις υπάρχει μόνο βιογραφικό γραπτό και άγραφο . Επανερχόμενος όμως ο παραγοντισμός ίσως δημιουργήσει τακτικά προβλήματα στην επετηρίδα ειδικά αν αυτή δεν πείθει και πολύ . Αν το κοινοβούλιο είναι ένας καθρέφτης πολιτικής και χειρισμού τέτοιων καταστάσεων, έχει περίτρανα αποδειχθεί πως η δημιουργία νέων σχηματισμών αλλά με έντονο το στοιχείο της παλαιότητας εσωτερικά, είναι πιθανόν ένας τρόπος διαφυγής από συνδυασμούς που κρίνονται εσωτερικά ότι δεν μπορούν να ικανοποιήσουν φιλοδοξίες και απαιτήσεις . Η περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ που συγκέντρωσε πολλά στελέχη του τότε ΠΑΣΟΚ και πήρε τις εκλογές είναι χαρακτηριστική, δεδομένου του πολιτικού κόστους της τότε ΝΔ αλλά και των “αξέχαστων” υποσχέσεων της αντιπολίτευσης. Είναι γνωστό άλλωστε πως οι βουλευτές βγάζουν πρωθυπουργό και όχι το αντίστροφο. Στην πολιτική αν έχεις διέξοδο έχεις και επιλογές.
Αν δεν έχεις διέξοδο απλά παραγοντίζεις βραχυπρόθεσμα ανούσια και πολλές φορές με προσωπικό κόστος. Οι τελικές επιλογές πάντως είναι πολύ περιορισμένες και είναι και γνωστές: μέσα ,έξω, η απέναντι, αν βέβαια υπάρχει απέναντι . Γιατί αν δεν υπάρχει μπορεί να ικανοποιεί τους μέσα αλλά τους περιορίζει κατά μια τις επιλογές που γίνονται ακόμη λιγότερες καθώς και η επιλογή έξω είναι συνήθως εκτός. Λύσεις υπάρχουν φυσικά αν οι παράγοντες που νομίζουν ότι κάτι κάνουν, αποφασίσουν απλά να διαπραγματευτούν με τους εσωτερικούς φιλόδοξους και να επιλέξουν. Η άρνηση για την άρνηση έχει κοντά πόδια και ουέ και αλίμονο για τα πολιτικά προφίλ αν οδηγήσει σε κινήσεις είτε πανικού είτε κυβίστησης όσο και αν αυτό συμβαίνει συχνά. «Jump ship» το λένε οι Άγγλο-σάξονες αυτό και δεν είναι τιμητικό. Βεβαίως υπάρχουν ικανοί και ικανότεροι αλλά αυτό δεν το θυμόμαστε με το πολιτισμό πιστόλι στον κρόταφο . Αλλά φυσικά οι παράγοντες κρύβονται και κρίνονται διότι λίγα πράγματα δεν γίνονται άμεσα γνωστά .
Το μεγαλύτερο λάθος είναι να αγνοείς την πάροδο του χρόνου. Προσωπικά ο γραφών πάντα αναγνώριζε θετικά, ως προς το ενωτικό τους εσωτερικό προφίλ, τις παρατάξεις μπετόν αρμέ, διότι δεν αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα η τα αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά και άμεσα πίσω από κλειστές πόρτες . Τα πολιτικά πιστεύω τους είναι βέβαια κάτι τελείως διαφορετικό . Άλλωστε για να χάσεις η να κερδίσεις πρέπει να φτάσεις στην εκκίνηση μπετόν αρμέ για οποίος λόγους και αν το έχεις καταφέρει . Βεβαίως πρέπει και να έχεις μελετήσει και τους άλλους που ξεκινούν μαζί σου διότι μόνος του κανείς δεν έτρεξε και ο αγώνας αυτός δεν θεωρεί επιτυχία τη δεύτερη θέση . Τέλος ας μην ξεχνάμε ότι στον πραγματικό στίβο βασίζεσαι στη δίκη σου ικανότητα και δυνάμεις ενώ στην πολιτική βασίζεσαι πολύ και σε δυνάμεις τρίτων που πρέπει να πεισθούν .
Σκοπός του άρθρου δεν είναι να φωτογραφίσει ούτε φυσικά να κατονομάσει, διότι ακόμη έχουν να «βάλουν πολύ νερό στο κρασί τους» αρκετοί σε οποία κατηγορία και αν ανήκουν σε αυτή τη φάση…
Είναι γνωστό ότι στην πολιτική, κάθε στιγμή, είτε είσαι φιλόδοξος, είτε αλεξιπτωτιστής, είτε ψηλά στην επετηρίδα, υπολογίζεις τη σχέση ατομικού κόστους-οφέλους και εκεί είναι που «βάζεις το νερό στο κρασί σου» αν τελικά χρειάζεται , πάντα για…. το καλό του τόπου.
* κάποιος άλλος το πρώτο είπε !
