Αρθρογραφία


Γράμμα Από Έναν Σύγχρονο Μετανάστη Στον Πατέρα Μου

Περιμένης Πέτρος | 13/12/2014

Πατέρα,
Ξέρεις ότι πλέον μένω στην μακρινή Αυστραλία και ξέρω ότι ίσως είναι ελάχιστες οι φορές που θα ειδωθούμε κατά πρόσωπο. Βέβαια η τεχνολογία μας βοηθάει, αλλά ποτέ δεν θα είναι  το ίδιο όπως να καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι να συζητάμε και πολλές φορές να διαφωνούμε έντονα, να περπατάμε μαζί στον δρόμο, να μοιραζόμαστε. Θυμάμαι , από νεαρή ηλικία και εσύ και τηλεόραση μου είχατε διδάξει ότι οι Έλληνες της Διασποράς, είναι «πιο» Έλληνες από εμάς. Μου είπες ότι κρατάνε τον ελληνισμό μέσα στην καρδιά τους και είναι φλόγα της ρωμιοσύνης που δεν θα σβήσει στα πέρατα της Γής.
Με αυτό το γράμμα, πατέρα, θέλω να μοιραστώ μαζί σου την καθημερινότητά μου με τους Έλληνες της Αυστραλίας. Δεν θα σου μιλήσω γενικά, διότι θέλω να ξέρεις και συ ότι ο χρόνος αλλοιώνει τους ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή οι ίδιοι αγωνίζονται να παραμένουν σταθεροί. Τώρα μένω στην Κανμπέρα, την πρωτεύουσα της Αυστραλίας. Τα αγγλικά μου είναι καλά και μπορώ να συνεννοηθώ ελεύθερα με τους Αυστραλούς, που απαρτίζονται εξάλλου από πολλές εθνότητες. Απροσδόκητα, μαθαίνω και «νέες» για μένα ελληνικές λέξεις, που ήξερα αλλά δεν χρησιμοποιούσα συχνά.
Γραικύλος από την λατινική Graeculus. Έτσι αποκαλούσαν υποτιμητικά οι Ρωμαίοι τους Έλληνες μετανάστες, σκλάβους και ομήρους. Σήμαινε “μικροί Έλληνες”. Οι Ρωμαίοι θεωρούσαν τις μηχανορραφίες, δολοπλοκίες και κολακείες αυτών των Ελλήνων σαν χαρακτηριστικό τους, λόγω της μεγάλης διάρκειας της σκλαβιάς τους, χωρίς όμως να πάψουν να σέβονται τη αξία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Η ελληνική κοινότητα της Κανμπέρας θέλει να είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία. Συγχώρεσε με πατέρα έκανα λάθος. Είναι συνδεδεμένοι με το κτήριο της εκκλησίας, διότι όπως ισχυρίζονται και οι ίδιοι εφόσον οι ίδιοι την έκτισαν, τους ανήκει. Τα λεφτά είναι το μόνιμα θέμα συζήτησης και φυσικά μετράνε το παγκάρι της εκκλησίας από ειδική επιτροπή. Δεν θέλω να πιστέψω να πιστέψω ότι όλοι Αυστραλοί ελληνικής καταγωγής – όπως θέλουν να αυτοαποκαλούνται εδώ αν και οι περισσότεροι έφυγαν από χωριά της Ελλάδας πριν 50 και 60 χρόνια- είναι γραικύλοι, όμως με αυτό το γράμμα θα σου μιλήσω για μερικούς από αυτούς.
Όταν ρώτησα ποιος είναι ο σκοπός ύπαρξης της ελληνικής κοινότητας της Κανμπέρας, η απάντηση που πήρα ήταν «ότι πρωτίστως είναι να είμαστε καλοί γείτονες». Εδώ, πατέρα, ζουν και πάρα πολλοί Σκοπιανοί. Βέβαια αυτοαποκαλούνται «μακεδόνες» και έχουν έντονα ενισχυμένο το πατριωτικό τους αίσθημα όχι τόσο για την Αυστραλία όσο για την Μεγάλη Μακεδονία και τις αλυτρωτικές τους βλέψεις. Αυτό προσπαθούσαν να με πείσουν και αρκετοί από του γραικύλους της Κανμπέρας, «εμείς οι έλληνες του εξωτερικού κρατάμε μια άλλη γραμμή ως καλοί γείτονες και μπορούν οι Μακεδόνες να αυτοαποκαλούνται όπως νομίζουν»
Τον Νοέμβρη μήνα, δύο δημόσια περιστατικά συνέβησαν με τον όρο Μακεδονία εδώ στην Καμπέρα. Στην τελετή για την εθνική επέτειο λήξης του  Ά Παγκοσμίου Πολέμου, ο τελετάρχης ανακοίνωσε τον εκπρόσωπο της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας των Σκοπίων, ως «Μακεδόνα». Ο μόνος από τους Έλληνες παρόντες που αντέδρασε άμεσα ήταν ο πρέσβης της Ελλάδας στην Αυστραλία Χάρης Δαφανάρος. Χωρίς δισταγμό έστειλε επιστολή διαμαρτυρίας την ίδια μέρα και την επόμενη έλαβε την συγγνώμη εκπροσώπου του Αυστραλιανού κράτους. Εξάλλου και η Αυστραλία έχει αναγνωρίσει τα Σκόπια, ως FYROM.
Μετά από τέσσερις μέρες στις 15 του μηνός, σε μία εκδήλωση του CMS, ενός πολυσυλλεκτικού πολιτισμικά ραδιοσταθμού δύο τοπικοί πολιτικοί ο Steve Doszpot και ο Dr. Chris Bourke, αναφέρθηκαν με τον ίδιο τρόπο στην λέξη Μακεδονία εννοώντας μάλιστα και την γλώσσα τους μακεδονική. Με την σειρά μου αντέδρασα και έφερα το θέμα στην γενική συνέλευση της ελληνικής κοινότητας που συμπτωματικά ήταν την επόμενη μέρα. Το σύνολο συμφώνησε ότι χρειάζεται να στείλουμε μια επιστολή διαμαρτυρίας. Εκεί πατέρα άρχισε το αίμα του αμόρφωτου να βράζει. Ο Πρόεδρος της γραικυλικής κοινότητας με άκαρπες προσπάθειες αγωνιούσε να μην μιλήσω. Γιώργο Καρκατζή τον λένε είναι λίγο πιο πάνω από το μισό μέτρο και ονειρεύεται ότι είναι απόγονος του Κολοκοτρώνη επειδή το χωριό του είναι η Τρίπολη. Ήρθε στην Αυστραλία έκανε λεφτά όπως περηφανεύεται και ο ίδιος και τώρα είναι «καλός γείτονας». Είμαι σίγουρος ότι ξέρει να διαβάζει ελληνικά. Όμως φαίνεται ότι το βιβλίο της ελληνικής Ιστορίας είναι αιματοβαμμένο και σιχαίνεται. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μισούσε τους προδότες γράφοντας στα απομνημονεύματα του «Μόνον εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήθηκα διά την πατρίδα μου». Έμεινε γνωστός στην Ιστορία με την τακτική Φωτιά και Τσεκούρι στους προσκυνημένους. Αφού ονειρεύεται οπλαρχηγούς ο Καρκατζης εκ Τρίπολης, θα μπορούσε να πάρει τον ρόλο του ραγιά οπλαρχηγού Νενέκου, πρωτοπαλίκαρου του αιγύπτιου στρατηγού Ιμπραήμ, αλβανικής καταγωγής, κατά την Επανάσταση του 1821. Ενώ, πατέρα, το σύνολο της συνέλευσης της κοινότητας συμφώνησε να στείλει, όταν φθάσαμε να συντάξουμε το γράμμα, τότε ο ραγιάς ξεπήδησε περήφανος. Η Μακεδονία μέσα από κλειστές πόρτες χωρίς να μας βλέπει πια οι κοινότητα, δεν ήταν ακριβώς ελληνική αλλά μια γενικότερη περιοχή που είχε και την Ελλάδα μέσα και η γλώσσα ονομάζεται μακεδονική διότι πρέπει να είμαστε καλοί γείτονες και προσεχτικοί πως μιλάνε στους κυρίους πολιτικούς μας. Μία από τους υποστηρικτές αυτών είναι και Γιόλα Αλεξάνδρου, πρόεδρος της Κυπριακής κοινότητας της Κανμπέρας. Αυτή η γυναίκα θέλει να είναι «προσεκτική» χωρίς να τιμά τους προγόνους της. Ξεχνάει τον Τάσο Ισαάκ που δολοφονήθηκε από τους Γκρίζους λύκους και τον Σολωμό Σολωμού που ανδρειωμένα δεν άντεξε να βλέπει στην σκλαβωμένη πατρίδα του να κυματίζει η ημισέληνος. Θέλει να είναι «προσεκτική» και αμαυρώνει τη μνήμη του Κύπριου προέδρου όταν με τρεμάμενη φωνή αναφωνούσε «Παρέλαβα κράτος, δε θα παραδώσω κοινότητα». Θέλει να είναι «προσεκτική» και λεσμονεί τα στρατόπεδο συγκέντρωσης και  τα βασανιστήρια στους αγωνιστές του ΕΟΚΑ. Αυτές είναι οι κεφαλές της ραγιαδοσύνης στην Κανμπέρα Αυστραλίας. Λιγότερο κοντά στην αλήθεία από αυτην που η τηλεόραση θέλει να μας δείχνει για την διασπορά και περισσότερο κοντά στην καρικατούρα ενός Έλληνα που φωνάζει, βρίζει και φοράει το φέσι του ραγιά.
Και αν είναι έτσι οι κεφαλές μιας κοινωνίας πως περιμένεις να είναι οι επόμενες γενιές. O Andy Paschalides μια TV persona, γνωστός σε όλη την Αυστραλία για το αθλητικό ρεπορτάζ, είναι πια κοντά στα 60 και γεννημένος στην Αυστραλία. Σε ομιλία του στο Hellenic Club, έναν ισχυρά οικονομικά οργανισμό στην Κανμπερα που έχει ιδρυθεί από Έλληνες, δεν παρέλειψε και αυτός να αναφερθεί στους «μακεδόνες γείτονες μας, με τους ίδιους παρευρισκόμενους να ζητωκραυγάζουν μέσα στην αίθουσα. Ποντιακής καταγωγής εύθυμα και νε μέσω αστεϊσμών αναφέρθηκε στο πως ο πατέρας του κυνηγημένος από τους Νεότουρκους, που έσφαζαν, βίαζαν και καθάριζαν εθνικά τον ποντιακό πληθυσμό κατάφερε να έρθει στον Αυστραλία. Μας είπε ότι συμβουλή του πατέρα του ήταν να έχει πάντα ρευστό (χρήμα). Με αυτόν τον τρόπο τίμησε την μνήμη του πατέρα του  ενώπιον μας. Τα νέα παιδιά με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως είναι ο Χάρης Βλάχος, μαθαίνουν μια Ελλάδα που δεν υπάρχει. Το μεγαλύτερο μέλημα τους είναι να τρώνε λουκουμάδες και θεωρούν μέγιστη επιτυχία να κάνουν παρτυ όπου θα έχουν σούβλα με κρέας για να φάνε. Από μικρά θέλουν να γίνουν να πρόεδροι και η ελληνική πολιτιστική κληρονομία περιορίζεται να χορεύουν σαν τα κατσίκια τον Τσάμικο χωρίς να θέλουν να συνειδητοποιήσουν ότι είναι χορός πολεμικής νίκης εναντίον τον Τούρκων, ή σέρνονται στον Καλαματιανό που έχει τις ρίζες του στην αρχαία Ελλάδα. Το στερεότυπο του Έλληνα είναι να τρώει, να είναι πονηρός να σπάει πιάτα και κυρίως να είναι καλός γείτονας
Πατέρα με αυτούς ζω και εύχομαι σύντομα να σε δω και από κοντά

 


Σχόλια

comments powered by Disqus

Διαβάστε επίσης από αυτόν το Συντάκτη: