Αρθρογραφία
Εμβολιασμός: «Η συνωμοσιολογία δημιουργεί κοινωνικό διχασμό»
Κάθε μέρα χάνονται χιλιάδες ανθρώπινες ζωές. Άνθρωποι που παλεύουν για τη ζωή τους στις εντατικές, βιώνοντας κάθε στιγμή τον κίνδυνο να χάσουν τη δύσκολη αυτή «μάχη» με τον κορωνοϊό, χωρίς να προλάβουν να ακούσουν τη φωνή αγαπημένων τους ανθρώπων, ή έστω να νιώσουν το άγγιγμά τους.
Από την άλλη πλευρά υπάρχουν και όσοι περιμένουν καρτερικά, από το σπίτι τους, γιατί δεν έχουν καμία δυνατότητα ούτε να πλησιάσουν στα νοσοκομεία που νοσηλεύονται οι αγαπημένοι τους άνθρωποι, ούτε καν να αγκαλιαστούν και να κλάψουν δίνοντας κουράγιο ο ένας στον άλλο.
Είναι ξεκάθαρο ότι βρισκόμαστε σε ένα «πόλεμο» με έναν επικίνδυνο ιό, που όπως και από όπου προήλθε, με κάνει για άλλη μία φορά να αναρωτιέμαι εάν είναι στη φύση των ανθρώπων, κάθε φορά που βρισκόμαστε απέναντι σε κάτι «διαφορετικό», να δημιουργούν συνωμοσιολογίες που οδηγούν σε «εμφύλιες διενέξεις».
Πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ που θα βρισκόταν σήμερα η χώρα μας, εάν έστω και μια φορά, κατά τη διάρκεια των είκοσι τουλάχιστον προηγούμενων ετών, επικρατούσε κάποια θεωρία συνωμοσίας και όχι η κοινή λογική. Όχι πως παλαιότερα δεν υπήρχαν, αλλά σήμερα η εξάπλωση αυτών των θεωριών γίνεται με εξαιρετικά γρήγορους ρυθμούς, γιατί δυστυχώς κάποιοι «μετατρέπουν» τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε εξαιρετικά επικίνδυνα εργαλεία μεταφοράς τους.
Πολλοί είναι εκείνοι που θα θυμούνται την χρονιά του 2010, όταν ένας μεγάλος αριθμός συμπολιτών μας θεωρούσε «πολύ λογικό» ότι οι «μεγάλες οικονομικές δυνάμεις» αποφάσισαν να καταστρέψουν την Ελλάδα. Η λύση για να μην το καταφέρουν ήταν γι’ αυτούς να τυπώσουμε δραχμούλες και με αυτό τον τρόπο να μην τους «έχουμε κανέναν πλέον ανάγκη». Πραγματικά αδυνατώ να σκεφτώ που θα μπορούσε να βρίσκεται σήμερα η χώρα μας εάν είχε συμβεί τότε κάτι τέτοιο.
Σήμερα, για άλλη μια φορά βρισκόμαστε σε ένα νέο κύμα συνωμοσιολογίας, γύρω από τον εμβολιασμό κατά της πανδημίας του κορωνοϊού, δημιουργώντας ένα νέο κοινωνικό διχασμό.
Δεν θα ήθελα για κανένα λόγω να φανώ άδικη με τους συμπολίτες μου, υποστηρίζοντας ότι αυτό είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, όλοι αυτή η διχογνωμία έχει κατακλείσει ολόκληρη την Ευρώπη. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το ποσοστό των αρνητών του εμβολιασμού αλλά ακόμη και της πραγματικής ύπαρξης του κορωνοϊού, στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι πραγματικά πολύ μεγάλο.
Είναι αδιανόητο στον 21ο αιώνα να υπάρχουν άνθρωποι που δε δέχονται ένα δωρεάν εμβόλιο που μπορεί να έχει παρενέργειες, όπως όλα τα φάρμακα, ακόμη και στα αντιπυρετικά που δίνουμε στα παιδιά μας ή παίρνουμε εμείς, εάν κάποιος διαβάσει τις αντενδείξεις θα τρομάξει. Μετά από όμως από εκατομμύρια πλέον εμβολιασμούς ξέρουμε ότι αυτές οι παρενέργειες είναι σπάνιες και σε κάθε περίπτωση μικρότερες από αυτά που θα συμβούν αν κάποιος νοσήσει, και που ναι μεν μπορεί να το «διαπεράσει» κάποια από τις μεταλλάξεις, αλλά μας προστατεύει από το χάσουμε τη ζωή μας ή να βρεθούμε σε μία εντατική.
Δέχομαι, ως ένα σημείο, τα επιχειρήματα όσων δεν επιθυμούν για όποιους λόγους τον εμβολιασμό τους, όπως και τα περί ατομικής ελευθερίας και επιλογής για τη ζωή τους, αρκεί αυτή η ελευθερία να μην κρατάει σε ομηρία σχεδόν ένα εκατομμύριο συνανθρώπους μας.
Κατανοώ όμως περισσότερο την ανάγκη όλων μας να βρεθούμε ξανά με φίλους και παρέες, να αγκαλιαστούμε και χαιρετηθούμε, να πάρουμε μία αγκαλιά τους ανθρώπους που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες, να ξαναπάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας.
Γι’ αυτό πρέπει να γίνει απόλυτα κατανοητό από όλους μας ότι για να «αποκτήσουμε» και πάλι όλα όσα έχουμε στερηθεί σχεδόν δύο χρόνια τώρα, δημιουργώντας μας πραγματικά πολύ δυσάρεστα συναισθήματα, όπως αυτά της αγωνίας, του φόβου, του θυμού, της καταπίεσης, ο δρόμος είναι συγκεκριμένος και δεν είναι άλλος από το να εμβολιαστούμε, να συνεχίζουμε να κρατάμε τις αποστάσεις, να φοράμε μάσκα όπου χρειάζεται, και να χρησιμοποιούμε αντισηπτικά.
Είναι όμως επίσης σημαντικό να αντιληφθούμε όλοι ότι, πρέπει να λειτουργήσουμε πλέον με τη λογική μας, και αυτό μπορούμε να το καταφέρουμε ακούγοντας μόνο τους ειδικούς, που μας μιλούν απλά και με επιχειρήματα για την αναγκαιότητα του εμβολιασμού, να καταλάβουμε ότι κανείς δεν είναι «άτρωτος», ότι ο ιός είναι εδώ, και δεν αντιμετωπίζεται με «ευχολόγια».
