Αρθρογραφία


Ο Ρουβίκωνας Φταίει Για Όλα Μας Τα Δεινά;

Ένωση Συντακτών συντακτική ομάδα | 25/11/2017

της Άννας Στεργίου*

Πολύς λόγος έγινε το τελευταίο διάστημα για την ανομία και μάλιστα έγιναν και δυο απανωτές συζητήσεις για το ίδιο θέμα στη Βουλή, σ΄ επίπεδο αρχηγών κομμάτων. Η Νέα Δημοκρατία, το Ποτάμι αλλά και άλλοι θεσμικοί παράγοντες έθιξαν πολλές φορές το θέμα του Ρουβίκωνα, της ανομίας στα Εξάρχεια κ.ο.κ. Το ίδιο θέμα θίχτηκε κι από τις στήλες του Προφήτη σε προηγούμενο φύλλο.

Όμως είναι πράγματι το πρόβλημα ο Ρουβίκωνας; Αν εξαφανίζονταν ως δια μαγείας τα Εξάρχεια θα είχαμε λύσει το πρόβλημα της εγκληματικότητας στη χώρα; Θα ήταν τουλάχιστον ανόητο να ισχυριστούμε κάτι τέτοιο. Τα Εξάρχεια είναι ένας πολυπολιτισμικός χώρος, που έχει πολλά προσφέρει στη διακίνηση ιδεών. Έχει δίπλα του δύο Πανεπιστήμια και συζητήσεις πολιτικές, που είναι ουσίας. Αντ΄αυτού, το μόνο που ακούγεται κι αναπαράγεται από το μιντιακό σύστημα είναι πως φλέγονται.  

Η  εγκληματικότητα δεν είναι ξένη προς τις συνθήκες που την παράγουν. Δεν υπάρχει  κοινωνία σε όλες τις εποχές, που να μην έχει κρούσματα ανομίας. Η γεωγραφία του χώρου, όπως την ξέραμε μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο έχει αλλάξει. Η εγκληματικότητα έχει αλλάξει χαρακτηριστικά. Νέα κύματα προσφυγιάς, έρχονται να προστεθούν στα παλιά. Η αδυναμία ένταξης των μεταναστών στην Ευρώπη, έχει δημιουργήσει προβλήματα νέες εντάσεις και συγκρούσεις.  Παντού ανακατατάξεις με την ελληνική κοινωνία να παλεύει να μείνει όρθια και με τις λιγότερες δυνατές πληγές.

Από τους Γιάννηδες Αγιάννηδες μέχρι τα εγκλήματα λευκού κολλάρου, η απόσταση είναι μεγάλη. Χθες κάποιος με τα χρήματα που έπαιρνε, μπορούσε να ζήσει καλά. Στην εποχή των μνημονίων, δυσκολεύεται να επιβιώσει. Χθες μπορούσε να φτιάξει κάτι, ένα σπίτι, ένα μαγαζί. Σήμερα είναι άνεργος, τρέμει για τη δουλειά του, κακοπληρωμένος. Μπορεί να μην έχει να καλύψει τις υποχρεώσεις του, το ρεύμα, το νερό, γιατί οι μισθοί έχουν συρρικνωθεί, στην αγορά έχουν πέσει κανόνια, οι φόροι είναι πολύ περισσότεροι, οι επαγγελματίες, οι αγρότες, οι έμποροι στενάζουν και η Ελλάδα έχει χάσει το 25% του ΑΕΠ της.

Ο ίδιος άνθρωπος που χθες πλήρωνε για το δάνειο του, σήμερα δεν μπορεί να το πληρώσει, κάνει δόσεις, διακανονισμούς και φοβάται. Τα παιδιά του φεύγουν στο εξωτερικό. Ποιος θα πείσει έναν άνθρωπο που χάνει το σπίτι του, να μην εμποδίσει τον πλειστηριασμό;  Θα ήταν παράνομο; Σύμφωνα με τη νομοθεσία Ναι. Άδικο; Με το κοινό περί Δικαίου αίσθημα όχι.

Η ιστορία της Ηρειάνας για την οποία φωνάζει ο Ρουβίκωνας και έφτασε ως το κατώφλι της Βουλής, δεν είναι έξω από την διαδικασία τη θεσμική. Πόσοι και πόσοι χρωστούν στο ελληνικό Δημόσιο αλλά μένουν στο απυρόβλητο, γιατί έχουν πλάτες; Δεν υπήρξε δίκη για παραδικαστικό κύκλωμα;  Ποιος θα φανταζόταν μέχρι πριν λίγα χρόνια πως ο Ιωάννης Διώτης θα καταδικαζόταν σε 10 χρόνια ποινή φυλάκισης με αναστολή; Και για πόσους πολίτες θα εφαρμοζόταν 10ετής αναστολή της ποινής; Ας μη γελιόμαστε. Πρώτοι οι δικαστές πρέπει να κάνουν αυτοκάθαρση.

Η  Δικαιοσύνη  πρέπει να βασίζεται σε αδιάσειστα στοιχεία, όχι σε θεωρίες συνομωσίας. Τα στοιχεία καταδικάζουν κάποιον. Το νομικό μας σύστημα, που βασίζεται σ΄ ένα φιλελεύθερο Σύνταγμα,  δικαίως θέλει αποδείξεις όχι ενδείξεις. Θέλει νόμους που δεν θα είναι παράλογοι κι αντιφατικοί (κι αυτό οφείλει να το πράξει η πολιτεία) αλλά οι οποίοι θα εφαρμόζονται για όλους ικανοποιώντας το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Οι δικαστές δεν μπορούν να συναινούν σιωπηρά σε νόμους, που κόβουν δικαιώματα από τους πολίτες αλλά αφήνουν τον εαυτό τους και τα εργασιακά κεκτημένα τους στο απυρόβλητο. Διότι, και οι κρίνοντες κρίνονται…

*Η Άννα Στεργίου είναι κοινοβουλευτική συντάκτρια- συγγραφέας

 


Σχόλια

comments powered by Disqus

Διαβάστε επίσης από αυτόν το Συντάκτη: