Αρθρογραφία
Ο Νίκος Ανδρουλάκης κι η κεντροαριστερή πολυκατοικία…
Ο Νίκος Ανδρουλάκης κι η κεντροαριστερή πολυκατοικία…
Της Άννας Στεργίου*
Κάθε κόμμα έχει δυο επιλογές, η μία είναι να επιβιώνει πολιτικά επιδιώκοντας άνοδο των ποσοστών του κι η άλλη επιλογή είναι – εφόσον του δοθεί η ευκαιρία - να κυβερνά.
Για πρώτη φορά στη Βουλή υπάρχουν τρία αριστερά κόμματα. Το ΚΚΕ έχει επιλέξει συνειδητά να μη θέλει να κυβερνήσει. Μπήκε στην κυβέρνηση, μόνο απέναντι στον Ανδρέα Παπανδρέου και επί οικουμενικής κυβέρνησης, όταν τα οικονομικά της χώρας πήγαιναν ξανά στα Τάρταρα. Η Αριστερά ούτε επί Τσίπρα κυβέρνησε μόνη της. Τα εκλογικά ποσοστά δεν άφηναν τέτοιο περιθώριο.
Ρυθμιστικός παράγοντας των επόμενων εκλογών με τα μέχρι στιγμής δεδομένα είναι το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ είτε έρθει πρώτη η Νέα Δημοκρατία είτε πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν βαρύνεται με αμαρτίες του παρελθόντος. Δεν ψήφισε μνημόνια. Υπ’ αυτήν την έννοια ενώ δεν είναι παρθένος στην πολιτική. Είναι η πολύφερνη νύφη των επόμενων εκλογών και κινείται στον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Το γεγονός ότι έρχεται τρίτος στο πολιτικό σκηνικό δεν τον κάνει λιγότερο σημαντικό πόλο στο πολιτικό σκηνικό. Τουναντίον, του δίνει νέα δυναμική.
Αλλά ήγγικεν η ώρα ο Νίκος Ανδρουλάκης να ξεκαθαρίσει πολιτικά τι θέλει. Και πρέπει να το κάνει, γιατί οι άνθρωποι του ΠΑΣΟΚ γι΄αυτόν τον λόγο τον ψήφισαν.
Υπάρχουν τρεις φωνές σήμερα στο ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ. Η 1η, που τελικά ήταν μειοψηφική εκφράστηκε δια του Ανδρέα Λοβέρδου. Ήταν συμπόρευση με τη Νέα Δημοκρατία σε περίπτωση εκλογών. Η πρότασή του Ανδρέα Λοβέρδου, που ήταν κι η πιο σαφής καταψηφίστηκε. Η 2η πρόταση ήταν της αυτονομίας, που εκφράστηκε δια του Νίκου Ανδρουλάκη, ο οποίος κάλεσε τους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους να συμπορευτούν μαζί του αλλά δήλωσε μακριά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Υπήρξε και μία 3η άποψη, η οποία επίσης καταψηφίστηκε, αυτή του Παύλου Γερουλάνου, που έλεγε, συζητώ και με ΝΔ και με ΣΥΡΙΖΑ υπό όρους, για μετεκλογική συνεργασία. Όμως, ο Παύλος Γερουλάνος, παρά τα όποια θετικά στοιχεία της υποψηφιότητάς του, δεν είχε ελπίδα εκλογής.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης κατάφερε να ξαναφέρει κόσμο στις κάλπες και να επικρατήσει. Ήταν μία προσωπική επιτυχία. Έχοντας δουλέψει σε προηγούμενα πόστα είχε δικό του μηχανισμό, μέσα στο κόμμα. Δεν πήγε στα τυφλά ούτε άφησε τίποτα στην τύχη του. Προεκλογικά προσπάθησε στο ντιμπέιτ να μην κάνει λάθη. Απέφυγε την έκθεση, περιοριζόμενος στις απόλυτα αναγκαίες δηλώσεις.
Η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ κατά βάση τετρατομήθηκε , στηρίζοντας Παπανδρέου – Λοβέρδο – Καστανίδη και τον ίδιο. Αλλά σήμερα έχει τη δυνατότητα να επιβάλλει τις θέσεις του.
Πρώτα, όμως, πρέπει ν΄αποκαλύψει τις προθέσεις του. Και να δημιουργήσει λύσεις για την κοινωνία. Ο ίδιος οφείλει να χαράξει τη γραμμή αλλιώς κινδυνεύει και το ΠΑΣΟΚ να γίνει ένα νέο ΠΟΤΑΜΙ.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι πολιτικό ον. Διαβάζει τις εξελίξεις, έκανε τις συμμαχίες, που έπρεπε για να εκλεγεί, χωρίς να έχει πίσω του μπάρμπα στην Κορώνη ή κάποιο όνομα βαρβάτο πολιτικού, να τον στηρίζει. Είναι επιτυχία του.
Μετά την εκλογή του ήρθε η ώρα να δει με ποιους θα πάει και ποιους θ΄αφήσει. Αν δεν ξεκαθαρίσει το στίγμα του πριν τις εκλογές, μπορεί να πάρει επιπλέον ψήφους, αλλά αυτό θα είναι μία νίκη προσωρινή, με ό, τι κινδύνους συνεπάγεται.
Η Άννα Στεργίου είναι κοινοβουλευτική συντάκτρια και συγγραφέας
