Αρθρογραφία


Η Ανατομία Της Κρίσης: Κίνδυνος ή Ευκαιρία;

Σανταμούρη Κατερίνα | 12/04/2014

Με αφορμή την έμφαση που δίνεται τα τελευταία χρόνια στην κρίση και την αναμφισβήτητη παρουσία της στη ζωή μας σε διάφορα επίπεδα, θα δούμε μια οπτική που αφορά τόσο την προετοιμασία όσο και τη στάση μας απέναντι σε αυτή και τις αλλαγές που κάθε φορά την ακολουθούν!
Συχνά συνδέουμε την κρίση αποκλειστικά με την κατάσταση της οικονομίας του σήμερα, αλλά αυτή η οπτική φαίνεται να είναι πολύ περιορισμένης έκτασης. Η πραγματικότητα είναι πως από τότε που γεννιόμαστε καλούμαστε άπειρες φορές να αντιμετωπίζουμε κρίσεις. Στην εργασία, στις σχέσεις μας σε όλα! Είναι σημαντικό λοιπόν να έχουμε υπόψη μας κάποια βασικά στοιχεία που την αφορούν:
Μια κρίση δεν έρχεται στη ζωή μας από μόνη της. Κάτι την έχει προκαλέσει. Εμφανίζεται όταν μακροχρόνιες πρακτικές δεν είναι πλέον λειτουργικές. Η κρίση έρχεται και μας ειδοποιεί ότι κάτι χρειάζεται να αλλάξει. Είτε την αγνοήσουμε είτε όχι, η μέχρι τώρα κατάσταση θα πάψει αργά ή γρήγορα να υπάρχει.
Δυστυχώς, παρότι η ιστορία μας αποδεικνύει το αντίθετο, έχουμε μάθει να ζούμε θεωρώντας απαραβίαστα και σταθερά κάποια κεκτημένα που αφορούν την καθημερινότητά μας. Έτσι είμαστε ιδιαίτερα δυσκίνητοι στην αλλαγή. Για τους περισσότερους από εμάς εμπεριέχει κίνδυνο, φόβο, και φυσικά μας απομακρύνει από τη ζώνη άνεσής μας. Έχουμε επιλέξει λοιπόν να εθελοτυφλούμε μπροστά στην κρίση και να καταρρέουμε μπροστά στις επερχόμενες αλλαγές.
Βλέπουμε την πραγματικότητα όταν η αλλαγή έχει ήδη εμφανιστεί με τις πρακτικές της συνέπειες στη ζωή μας και τότε, ξεκινάμε τη διαδικασία του πένθους: Άρνηση, θυμός, θλίψη, διαπραγμάτευση. Μέχρι να φτάσουμε στο τελευταίο στάδιο, την αποδοχή, ο χρόνος έχει κυλίσει και νέες αλλαγές έχουν ήδη ετοιμαστεί πριν προλάβουμε να διαχειριστούμε ή να προσαρμοστούμε στις πρώτες.
Προσοχή! Όταν λέω αποδοχή, δεν εννοώ να αφηνόμαστε στις διαθέσεις, τους στόχους και τις δράσεις των εκάστοτε υπερσυστημάτων. Αναφέρομαι στην αποδοχή του γεγονότος ότι κάτι πραγματικά αλλάζει στη ζωή μας και χρειάζεται να αντιδράσουμε κάπως, πέρα από το να αισθανθούμε θυμό και απογοήτευση που κάποιος μας «πήρε» την ασφάλειά μας. Άλλωστε πώς να αντιδράσει κανείς σε κάτι που αποφεύγει να αποδεχτεί ότι υπάρχει;
Εκείνο που χρειάζεται να αντιληφθούμε, είναι πως η αλλαγή αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της εξέλιξης και της ζωής. Χρειάζεται λοιπόν να είμαστε πάντα προετοιμασμένοι γι’ αυτή. Όσο περισσότερο καθυστερούμε να δούμε τα πράγματα ως έχουν, τόσο πιο αργά ερχόμαστε σε επαφή με την πραγματικότητα και φυσικά δεν έχουμε τη δυνατότητα να συμμετέχουμε ή να παρέμβουμε στον τρόπο που οι νέες συνθήκες διαμορφώνονται και επηρεάζουν τη ζωή μας.
Σύμφωνα με τους συστημικούς θεραπευτές ή λέξη «κρίση» εμπεριέχει δύο βασικές έννοιες. Εκείνη του κινδύνου και αυτή της ευκαιρίας. Ο κίνδυνος τον οποίο αντιλαμβανόμαστε ως φόβο, έρχεται για να μας προειδοποιήσει, να μας «ζητήσει» να προετοιμαστούμε για κάτι καινούργιο που θα έρθει. Και έτσι ο φόβος είναι χρήσιμο συναίσθημα όταν δεν του επιτρέπουμε να μας καθηλώσει. Όταν δεν δούμε λοιπόν τον φόβο σαν κάτι κακό που πρέπει να ξεφορτωθούμε αλλά ψάξουμε να δούμε ποια είναι εκείνα τα σημάδια που ασυνείδητα αντιληφθήκαμε και μας τον προκάλεσαν, θα μπορέσουμε να συνδεθούμε με το σήμερα, να σκεφτούμε τα επόμενα βήματά μας, και να προσαρμοστούμε στις επερχόμενες αλλαγές. Σε αυτή τη φάση μας δίνεται η ευκαιρία να συμμετέχουμε στις αλλαγές αυτές ή να μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε κάποιες καταστάσεις, εξασφαλίζοντας το μεγαλύτερο δυνατό όφελος για όλους αλλά και για εμάς τους ίδιους.
Σε κάθε περίπτωση η ετοιμότητα και η κατάλληλη προετοιμασία είναι εκείνες που κάνουν τη διαφορά. Η στείρα αντίσταση, δεν είναι η λύση στην κρίση. Η συνειδητοποίηση, το στάθμισμα της κατάστασης και των παραμέτρων της κρίσης, και η όποια ενεργή παρουσία στις εξελίξεις είναι κατά τη γνώμη μου η σοφότερη επιλογή.

 


Σχόλια

comments powered by Disqus

Διαβάστε επίσης από αυτόν το Συντάκτη: