Αρθρογραφία
Είμαι Νεοσμυρνιώτης (ΓΑΪΔΟΥΡΙ) παρκάρω όπου θέλω
Η γιαγιά μου ήρθε από την Σμύρνη στην Νέα Σμύρνη, ο πατέρας μου πήγε στην Ευαγγελική όταν ήταν στην πλατεία, ο Παναγιώτης έλιωσε τα παντελόνια του στο ποδόσφαιρο του Πανιωνίου και η Άλκηστης έχει αναμνήσεις από τον Άδωνη. Που να φανταστούν αυτοί και άλλοι πολλοί, άλλοι ζώντες και άλλοι ηλικιωμένοι, άλλοι παλαιοί Νεοσμυρνιοί και άλλοι που μετακόμισαν για μια καλύτερη ποιότητα ζωής στην Νέα Σμύρνη ότι η «κηπούπολη» θα καταντήσει το δεύτερο πολυπληθέστερο «προάστιο» της Αθήνας, με βρώμα, τσιμέντο και τσαντίλα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ιστορικοί δήμαρχοι της πόλης είναι υπόλογοι για την κατάντια της ποιότητας ζωής στην πόλη, όσο και για την ίδια την απαξίωση της πόλης. Είτε διότι υπόσχονταν μείωση του συντελεστή δόμησης χωρίς να μπορούν να επέμβουν προκαλώντας πανικό στην αγορά ακινήτων, είτε διότι δημοπρατούσαν έργα με εικονικές μελέτες που συμπεριλάμβαναν την δημιουργία μαρίνας και δασικού πάρκου μέσα στην πόλη. Και πες ρε αδερφέ, αυτοί είναι πολιτικά ψυχοπαθείς, έχουν όραμα λες και η πόλη είναι φτιαγμένη από LEGO, οι υπόλοιποι που ζούμε σε αυτήν την ρημάδα πόλη, με τόσα προβλήματα προσωπικά και κοινωνικά, δεν μπορούμε να βρούμε μια φόρμουλα συνεννόησης μεταξύ μας; Φυσικά και όχι. Γαϊδουρινές συμπεριφορές ακόμα και στα πιο μικρά. Διότι φίλε μου παραδέξου το, αγόρασες διαμέρισμα μισού εκατομμύριου στην Νέα Σμύρνη ή νοικιάζεις 600 ευρώ τα 50 τετραγωνικά μέτρα εσωτερικό, αλλά την «βλαχουρίαση», δεν μπορείς να την αποβάλλεις. Όχι δεν αναφέρομαι σε όλους μας, όλες τις ώρες και όλες τις δραστηριότητες στην πόλη. Όμως σκέψου… κάποια στιγμή «για 5 λεπτά θα κάνω» σταμάτησες πάνω στην διάβαση και αναγκάσεις τον πεζό, τον ηλικιωμένο, τον γονέα με το καρότσι να βγει στον δρόμο για να περάσει απέναντι. Κάποια στιγμή, πάρκαρες το μηχανάκι – αυτοκίνητό σου πάνω στο πεζοδρόμιο «διότι στην τελική δεν εμποδίζει και που να το βάλω ρε μεγάλε» και οι υπόλοιποι έπρεπε να κάνουμε σούπερ σλάλομ για να περάσουμε. Κάποια στιγμή, που βγήκες να πετάξεις τα σκουπίδια και είδες το καπάκι του κάδου κλειστού δεν έκανες τον κόπο να πατήσεις το πετάλ να ανοίξει και τα άφησες δίπλα «εξάλλου πληρώνεις δημοτικά τέλη άστα να τα μαζέψουν οι δούλοι του δήμου». Σε καμία περίπτωση δεν υπονοώ ότι οι παλιοί ζούσαν καλύτερα. Το μόνο σίγουρο είναι δεν βελτιωνόμαστε και μεγάλη ευθύνη για την κατάντια όλων μας, έχει ο καθένας γιατί τον εαυτό του. Αν σε ενδιαφέρει έστω και λίγο αυτή η πόλη, μην περιμένεις από τις Αρχές, γίνει ακτιβιστής μέχρι εκεί που φτάνει το χέρι σου. Φώναξε, έλα σε σύγκρουση με το γειτονικό σου γαϊδούρι ακόμα και αυτό το αντικρύζεις κάθε μέρα στον καθρέπτη.
Το υπόλοιπο άρθρο, για αυτούς που δεν καταλαβαίνουν από λόγια θα αποτυπωθεί σε φωτογραφίες με θέμα «η κατάντια της Ομήρου»
