Αρθρογραφία


Θέατρο - Ένα Πολύτιμο Παιδαγωγικό Εργαλείο

Κράλογλου Δημήτρης | 16/05/2015

Πολύ συχνά σε μας τους εκπαιδευτικούς, τόσο στους παλιότερους όσο και στους νεότερους,  συμβαίνει να αναζητούμε τρόπους και μεθόδους για να κάνουμε τους μαθητές μας πιο ομαδικούς,πιο συνεργατικούς κι εκεί που χρειάζεται, πιο πειθαρχημένους. Συμβαίνει δε να πέφτουμε στην “παγίδα” να θεωρούμε πως η πραγμάτωση των στόχων αυτών μπορεί να λάβει χώρα μόνο στη σχολική αίθουσα και μόνο υπό τη στενότητα του αναλυτικού προγράμματος και της προκαθορισμένης ύλης και να βρίσκουμε συχνά τους εαυτούς μας “δέσμιους” αυτής χάνοντας έτσι αυτό που ονομάζεται παιδαγωγική ουσία.
    Αν όμως θελήσουμε να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας και να συλλογιστούμε πέρα από το “ρηχό” εκπαιδευτικό πλαίσιο θα διαπιστώσουμε πώς εν πολλοίς είναι στο χέρι μας να δώσουμε στο σχολικό περιβάλλον και στη σχολική ζωή μια η περισσότερες πινελιές φαντασίας, αυθορμητισμού και παιδαγωγικού αυτοσχεδιασμού.
    Λίγα παιδαγωγικά “εργαλεία” μπορώ να σκεφτώ τόσο κατάλληλα και πολύπλευρα όσο είναι το Θέατρο. Το Θέατρο του οποίου την αξία πρώτοι είχαν συλλάβει οι αρχαίοι Έλληνες θεωρώντας το σχολείο του λαού και φροντίζοντας να έχουν σε αυτό πρόσβαση ως και οι άποροι. Πώς όμως το Θέατρο παρεμβαίνει στην εκπαιδευτική διαδικασία και πώς συντελεί στην επίτευξη των προαναφερθέντων παιδαγωγικών σκοπών;
    Καταρχάς σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από έντονο ατομικισμό, το θέατρο διδάσκει συνεργασία. Διδάσκει πως μια θεατρική παράσταση είναι μια αλυσίδα, στην οποία έστω κι ένας κρίκος να σπάσει, το αποτέλεσμα θα είναι για όλους επιζήμιο. Το “εγώ” μετριάζεται και υποχωρεί για να δώσει τη θέση του στο “εμείς”. Η συλλογικότητα και η συνεργασία, ανεξαρτήτως της διαφορετικότητας της ψυχοσυνθέσης και της ιδιοσυγκρασίας των ηθοποιών φαντάζει ως μονόδρομος προκειμένου να εξασφαλιστεί το κοινό προσδοκώμενο. Η έγνοια του κοινού στόχου και η μέριμνα για τον συνεργάτη παραπέμπουν σε  πειθαρχημένη στρατιωτική φάλαγγα όπου το ένα μάτι του καθενός στρατιώτη είναι στραμμένο στον αντίπαλο και το άλλο στον σύντροφο. Με αυτή την έννοια το Θέατρο διδάσκει  συνέπεια κι ευσυνειδησία. Τόσο επί της σκηνής όσο και πέρα από αυτήν. Η σωματική,ψυχική και νοητική παρουσία των συντελεστών μιας θεατρικής παράστασης  τόσο κατά τη διάρκεια των παραστάσεων όσο και στις δοκιμές στον χώρο και τον χρόνο που απαιτούνται είναι κάτι παραπάνω από επιβεβλημένη.
    Πέρα από όλα αυτά, το αστικοποιημένο παιδί που συμβαίνει συχνά να είναι πιο σκληρά και πολύπλευρα εργαζόμενο κι από τους ίδιους τους γονείς του ακολουθώντας ένα ανελαστικό μοτίβο υποχρεώσεων, έχει ελάχιστες ευκαιρίες και να εκτονωθεί,να  και να “αποδράσει” από τα τετριμμένα. Να ξεφύγει από το στενό πλαίσιο τους εαυτού του και των ρόλων που υποδύεται,οι οποίοι κυρίως υποχρεώσει συνεπάγονται και να “ταξιδέψει” στον χώρο και τον χρόνο. Να αναμετρηθεί με την ύπαρξή του και τις διαστάσεις της. Να ”ξεχειλώσει” και να “τσαλακώσει” τον εαυτό του για ένα διάστημα. Να ξεπεράσει αυτό που λέμε όρια και αντοχές, να δοκιμάσει να μετριάσει τις αναστολές και τους ενδοιασμούς της “έκθεσής” του. Να αλληλεπιδράσει με τις τέχνες της Υποκριτικής,της Μουσικής και του Χορού που είναι το απόλυτο φυσικό αγχολυτικό. Γιατί είναι αλήθεια πως πολλά από τα παιδιά μας έχουν πολύ άγχος, αφύσικο και επιζήμιο γι’ αυτά.
    Έχω την αίσθηση πως τόσο οι γονείς όσο και οι εκπαιδευτικοί έχουμε καθήκον να αναθεωρήσουμε και να αναπροσαρμόσουμε το παιδαγωγικό μας έργο. Να κάνουμε βήματα προς την ουσία και μακριά από τους τύπους. Να φροντίσουμε να γίνουν τα παιδιά μας πιο ευτυχισμένα και λιγότερο “επιτυχημένα”.Να αποβάλουμε τη βαθμοθηρία και την πτυχιολαγνεία που παρατηρείται ειδικότερα στις ξένες γλώσσες και να αντιληφθούμε  τις ανάγκες των παιδιών μας ως ένα ευρύ σύνολο εμπειριών και συναισθημάτων.
    Στο σημείο αυτό θα ήθελα να υπογραμμίσω πως το Σχολείο μας πιστεύοντας στην παιδαγωγική αξία της επαφής των μαθητών  με τις Τέχνες έχει επιχειρήσει κι επιχειρεί με πλήθος θεατρικών, μουσικών,χορευτικών παραστάσεων και άλλων καλλιτεχνικών εκδηλώσεων,χορηγιών σε πολιτιστικές εκδηλώσεις ακόμα και πέρα από τα τα όρια της σχολικής κοινότητας, να φέρει τους μαθητές μας σε επαφή με τον ευρύτερο χώρο του Πολιτισμού. Καθιστά δε κι εμάς τους εκπαιδευτικούς πληρέστερους στο έργο μας, καθώς συνδράμει ηθικά και υλικά στις ανάλογες παιδαγωγικές μας πρωτοβουλίες ακόμα κι αν αυτές είναι δαπανηρές.
    Ας δοκιμάσουμε για λίγο να αφήσουμε σε δεύτερη μοίρα το δρόμο της λογικής και να προτάξουμε εκείνον των αισθήσεων. Ας προσπαθήσουμε να κοιτάξουμε πιο βαθιά μέσα μας και να αναρωτηθούμε τι είναι πραγματικά η γνώση και πως αυτή κατακτάται. Ας επιχειρήσουμε να δώσουμε στο βίωμα τη θέση που του αξίζει. Η Αλεπού του μικρού πρίγκιπα πάντα θα μας θυμίζει:”Μόνο με την καρδιά βλέπεις καθαρά. Τα μάτια την ουσία δεν την βλέπουν”.


Σχόλια

comments powered by Disqus

Διαβάστε επίσης από αυτόν το Συντάκτη: