Αρθρογραφία
Όταν Οι Πόλεις Στενάζουν Από Την Υποχρηματοδότηση, Αλλά Τα “Δικά Τους Παιδιά” Συνεχίζουν Να Τρέφονται Από Το Κράτος
Την ώρα που οι ανάγκες στις γειτονιές μας μεγαλώνουν, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιλέγει να στεγνώσει οικονομικά τους δήμους, μετατρέποντάς τους σε μηχανισμούς διαχείρισης της φτώχειας και της μιζέριας. Η υποχρηματοδότηση είναι πλέον στρατηγική επιλογή. Οι Κεντρικοί Αυτοτελείς Πόροι (ΚΑΠ) μειώνονται συνεχώς, οι Δήμοι καλούνται να καλύπτουν τα έξοδα λειτουργίας τους με ίδια έσοδα, που θα οδηγήσει με βεβαιότητα στην αύξηση τελών στους κατοίκους, ενώ οι ανάγκες για εργαζόμενους, υποδομές και κοινωνικές υπηρεσίες παραμένουν τεράστιες.
Στη Νέα Σμύρνη, όπως και παντού, βλέπουμε καθημερινά τι σημαίνει αυτή η πολιτική: σχολικές μονάδες που χρειάζονται συντήρηση, υλικά καθαριότητας, ακόμα και χαρτί φωτοτυπικών, παιδικοί σταθμοί με ελλείψεις σε προσωπικό και υλικά, καθαριότητα και πράσινο που στηρίζονται στην υπερεντατικοποίηση και την ανασφάλεια των συμβασιούχων. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση επιβάλλει τον κανόνα της “δημοσιονομικής πειθαρχίας” στους δήμους, απαιτώντας να λειτουργούν σαν μικρές επιχειρήσεις που κυνηγούν “ίδια έσοδα” και ιδιωτικοποιήσεις, αντί να καλύπτουν κοινωνικές ανάγκες και με δημάρχους μικρο-μάνατζερ του τοπικού κράτους.
Δεν υπάρχουν χρήματα για εργαζόμενους, σχολεία και κοινωνικές δομές αλλά οι ίδιες κυβερνητικές πολιτικές φροντίζουν να διοχετεύουν εκατομμύρια στα “δικά τους παιδιά”. Από τις χρηματοδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ σε «Φραπέδες» και «Χασάπηδες», μέχρι τα απανωτά “δωράκια” σε εργολάβους και ιδιώτες, το κράτος λειτουργεί ως όχημα εξυπηρέτησης ενός συστήματος διαπλοκής. Ο υπουργός Βορίδης, που πνίγεται στις ευθύνες για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, επιχειρεί να το υποβαθμίσει σε απλό πλημμέλημα — λες και δεν πρόκειται για κατασπατάληση δημόσιου χρήματος.
Το σκάνδαλο των Τεμπών παραμένει ανοιχτή πληγή, παρά τις προσπάθειες συγκάλυψης. Η κυβέρνηση υποτίμησε την οργή του κόσμου, αλλά αναγκάστηκε να υποχωρήσει μπροστά στον αγώνα και την απεργία πείνας του πατέρα Ρούτσι, που απαίτησε το αυτονόητο: να υπάρξει δικαιοσύνη για τα παιδιά που χάθηκαν. Η στάση της κυβέρνησης απέναντι σε αυτόν τον άνθρωπο, που έγινε σύμβολο αξιοπρέπειας, αποκάλυψε για άλλη μια φορά το απάνθρωπο πρόσωπο μιας εξουσίας που δεν λογοδοτεί.
Ταυτόχρονα, ενώ μέσα στη χώρα η κυβέρνηση σφίγγει τη θηλιά γύρω από τα λαϊκά δικαιώματα, έξω από τα σύνορα στέκεται πλάι στους πιο βάρβαρους. Η ελληνική αποστολή, κομμάτι του διεθνούς στολίσκου αλληλεγγύης στον λαό της Παλαιστίνης που προσπάθησε συμβολικά να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας απήχθη στα διεθνή ύδατα, από τις στρατιωτικές δυνάμεις του Ισραήλ, με την κυβέρνηση Μητσοτάκη να σιωπά. Η σιωπή αυτή είναι συνενοχή. Η στάση του Μητσοτάκη —χέρι-χέρι με τον Νετανιάχου— αποδεικνύει πως η ελληνική κυβέρνηση είναι συμμέτοχη στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Όσοι σήμερα ψελλίζουν ότι “και οι Παλαιστίνιοι φταίνε” ή ότι “το Ισραήλ έχει δικαίωμα στην αυτοάμυνα”, είναι οι ίδιοι που, σε άλλες εποχές, δικαιολογούσαν τα εγκλήματα των ναζί, τις εκτελέσεις και τα καμένα χωριά, γιατί “το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ προκαλούσαν”. Η ιστορία τους εκθέτει.
Όταν η κυβέρνηση ψηφίζει νόμους για 13 ώρες εργασία, όταν νομιμοποιεί τις απλήρωτες υπερωρίες και χτυπά το δικαίωμα στην απεργία, δείχνει ξεκάθαρα ποιον υπηρετεί: το κεφάλαιο και τους μεγάλους εργοδότες. Το ίδιο κάνει και στους δήμους, όπου προωθεί ελαστικές σχέσεις εργασίας και εργολαβίες, υπονομεύοντας το δικαίωμα των εργαζομένων στη σταθερή και αξιοπρεπή δουλειά.
Απέναντι σε αυτή την πολιτική, δεν μπορούμε να σιωπούμε ούτε να παριστάνει κανείς τον “ουδέτερο διαχειριστή”. Ο ρόλος των δημοτικών συμβουλίων δεν είναι να εξωραΐζουν τις κυβερνητικές επιλογές, αλλά να σταθούν στο πλευρό των δημοτών και των εργαζομένων. Στη Νέα Σμύρνη, οφείλουμε να υψώσουμε φωνή αντίστασης, να απαιτήσουμε μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, αυξημένη χρηματοδότηση για τις κοινωνικές ανάγκες, και να σταματήσουμε τη λογική της ιδιωτικοποίησης των πάντων.
Απαιτούμε το κοινωνικά αναγκαίο και βλέπουμε την ελπίδα στους αγώνες που ήδη ξεσπούν.Στους μαθητές που διεκδικούν αξιοπρεπή σχολεία, στους γονείς που παλεύουν για παιδικούς σταθμούς, νηπιαγωγεία και ελεύθερους χώρους, στους εργαζόμενους των δήμων που αρνούνται να γίνουν αναλώσιμοι, και σε όσους στέκονται στο πλευρό των λαών που αντιστέκονται, από τη Γάζα μέχρι τις δικές μας γειτονιές.
Η απάντηση στην πολιτική της λιτότητας, της διαφθοράς και της συνενοχής δεν μπορεί να είναι άλλη από την αυτό-οργάνωση, τη συλλογικότητα και την ταξική αλληλεγγύη. Μόνο έτσι οι πόλεις μας θα γίνουν ξανά ζωντανοί τόποι για τους ανθρώπους και όχι πεδία κερδοφορίας για τους λίγους.
