Αρθρογραφία
Παιδικοί Σταθμοί: Κοινωνική Πολιτική Ή Απλή Διαχείριση Κόστους;
Οι παιδικοί και βρεφονηπιακοί σταθμοί δεν είναι μια «υπηρεσία» που απλώς διευκολύνει τους γονείς. Είναι βασική κοινωνική υποδομή για τους εργαζόμενους γονείς και αφορά το δικαίωμα της ισότιμης πρόσβασης όλων των παιδιών στην προσχολική αγωγή που πρέπει να έχει δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα. Άρα το ζήτημα δεν είναι πόσο χαμηλά θα είναι τα τροφεία, αλλά αν θα πρέπει να υπάρχουν.
Η απόφαση της Δημοτικής Αρχής στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο να μειώσει τα τροφείαστους παιδικούς σταθμούς, μπορεί να θεωρηθεί ως ένα θετικό βήμα και μια ανακούφιση για τις οικογένειες. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η μείωση αυτή είναι εν μέρει αποτέλεσμα της έντονης κοινωνικής αντίδρασης που υπήρξε , μετά από μια σημαντική προηγούμενη αύξηση, η οποία είχε ήδη επιβαρύνει τους γονείς. Όλοι θυμόμαστε την επιλογή της Δημοτικής Αρχής αλλά και τις έντονες αντιδράσεις των γονιών, όταν το φθινόπωρο του 2024, στο πλαίσιο της αναπροσαρμογής των οικονομικών δεδομένων των σταθμών, προχώρησε σε σημαντικές αυξήσεις στα τροφεία, οι οποίες σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνούσαν το 200% σε σχέση με παλαιότερες χρονιές ενώ αφορούσαν και οικογένειες με μεσαία εισοδήματα.
Είναι γεγονός ότι οι δήμοι καλούνται να ασκήσουν πολιτική σε ένα ασφυκτικό δημοσιονομικά πλαίσιο, αφού η χρηματοδότηση από την κυβέρνηση βαίνει συνεχώς μειούμενη. Όμως αυτό ακριβώς είναι το σημείο που φαίνονται οι πραγματικές πολιτικές επιλογές.Κάθε προϋπολογισμόςείναι επιλογή. Ένας δήμος που θεωρεί τους παιδικούς σταθμούς δημόσιο αγαθό, οφείλει να τους βάζει την κορυφή των κοινωνικών του δαπανών.
Ως παράταξη, έχουμε επισημάνει πολλές φορές τη βασική μας αρχή ότι η προσχολική αγωγή είναι κοινωνικό δικαίωμα και δε μπορεί να λειτουργεί με όρους ανταποδοτικότητας και πολύ περισσότερο να εξαρτάται από την οικονομική δυνατότητα κάθε οικογένειας. Δε μπορεί η φροντίδα των παιδιών να αντιμετωπίζεται σαν λογαριασμός.
Πολύ περισσότερο τώρα που η ακρίβεια πιέζει όλο και περισσότερο τα νοικοκυριά που πλέον αντιμετωπίζουν ζήτημα επιβίωσης καικάθε επιπλέον επιβάρυνση, όσο μικρή κι αν φαίνεται έχει πραγματικό βάρος.
Σε αυτή τη συνθήκη, ο Δήμος Νέας Σμύρνης δε μπορεί να λειτουργεί ως «ουδέτερος».Όταν επιλέγεις να κρατάς τροφεία, ουσιαστικά επιλέγεις να μεταφέρεις ένα κομμάτι του κόστους στις οικογένειες, ακόμα και αν αυτό είναι μικρό.
Και την ίδια στιγμή υπάρχει ένα ακόμα δεδομένο : η απόφαση της κυβέρνησης να επιβάλλει με επερχόμενο νομοσχέδιο ένα μόνιμο καθεστώς ομηρίας σε εργαζόμενους που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες , με τη δημιουργία μητρώου από το οποίο θα προσλαμβάνονται με 8μηνες και 11 μήνες συμβάσεις ενώ οι δήμοι θα «μπαίνουν στο κυνήγι του voucher» προκειμένου να εξασφαλίσουν το απαραίτητο προσωπικό. Μια κατάσταση που θα οδηγήσει σε περαιτέρω υποβάθμιση της λειτουργίας των παιδικών σταθμών, με τεράστιες συνέπειες σε γονείς και παιδιά.
Με λίγα λόγια, το ερώτημα που μπαίνει και μας θέτει προ των ευθυνών μας, είναι το εξής: Είναι διατεθειμένη η Δημοτική Αρχή να στηρίξει επί τοις ουσίας τις οικογένειες της πόλης ή απλώς θα συνεχίζει να μοιράζει το κόστος λίγο διαφορετικά.Κι ας είμαστε ειλικρινείς. Τα έσοδα από τα τροφεία δεν είναι αυτά που κρατάν όρθιο τον προϋπολογισμό του δήμου μας.
Για τη «Στροφή Νέας Σμύρνης», η κοινωνική πολιτική δε μπορεί να είναι αποσπασματική ούτε να υπονομεύει τον ίδιο της το στόχο. Και προφανώς το ζήτημα των παιδικών σταθμών δεν είναι λογιστικό. Είναι βαθιά πολιτικό και τελικά, είναι θέμα προτεραιοτήτων. Βασικό λοιπόν ζητούμενοπαραμένει όχι απλά η μείωση αλλά η κατάργηση των τροφείων και η σταθερή τους κάλυψη για όλα τα παιδιά.
