Αρθρογραφία
Χρειαζόμαστε Την Κυβερνητική Σταθερότητα, Όσο Και Τον Αέρα Που Αναπνέουμε
Η άνοδος της Νέας Δημοκρατίας στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, μετά το ξέσπασμα ενός ακόμη - και ακόμη μεγαλύτερου πολέμου - στη γειτονιά μας, αποδίδεται στην εξαιρετικά επικίνδυνη διεθνή κατάσταση, στις απειλές κατά της Κύπρου και στο γεγονός ότι σε περιόδους κρίσεως οι λαοί συσπειρώνονται γύρω από τις κυβερνήσεις τους. Στις αναλύσεις, προστίθεται και η κοινή διαπίστωση σχετικά με την διαλυτική κατάσταση που επικρατεί στην αντιπολίτευση – μείζονα και ελάσσονα.
Ασφαλώς όλα αυτά ισχύουν. Αυτό που δεν ισχύει είναι το επιχείρημα που χρησιμοποιεί σύσσωμη η αντιπολίτευση στον δημόσιο διάλογο, σύμφωνα με το οποίο πρόκειται για ευκαιριακό φαινόμενο και μόλις και αυτή η κρίση θα επιστρέψουμε στην προηγούμενη δημοσκοπική κατάσταση.
Προφανώς δεν θέλουν να λάβουν υπόψη τους ότι το ίδιο το φαινόμενο των διεθνών πολεμικών γεγονότων και οικονομικών κρίσεων δεν είναι ευκαιριακό, αλλά επαναλαμβανόμενο.
Τα προηγούμενα χρόνια, τα χρόνια δηλαδή πριν από την επικράτηση της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του 2019, ο πλανήτης είχε τα προβλήματά του, αλλά αδύνατον να συγκριθούν με αυτά που αντιμετώπισε τα τελευταία επτά χρόνια.
Η Ελλάδα πάλι είχε ένα μονοθεματικό σοβαρό πρόβλημα, που ήταν η οικονομική κρίση, τα μνημόνια, οι περικοπές εισοδημάτων.
Ωστόσο, στα τελευταία επτά χρόνια – και ενώ η οικονομία ανορθωνόταν και η Ελλάδα γινόταν υπόδειγμα σε όλη την Ευρώπη, που στο μεταξύ χτυπήθηκε από την ύφεση – συνέβησαν τόσα πολλά που δεν ξέρουμε ούτε τι να πρωτοθυμηθούμε, ούτε ποιες συγκρίσεις θα μπορούσαμε να κάνουμε.
Μεταναστευτική κρίση με τα γνωστά γεγονότα στον Έβρο, επιδημία Covid, κλιματική κρίση, πόλεμος στην Ουκρανία, πολεμικές συρράξεις στην Αφρική, πόλεμος στη Μέση Ανατολή και τώρα ο πόλεμος στο Ιράν.
Τι δείχνουν όλα αυτά; Δείχνουν ότι οι παγκόσμιες κρίσεις δεν αποτελούν πλέον μεμονωμένα ή ευκαιριακά περιστατικά. Αποτελούν μια ζοφερή κανονικότητα. Κυριολεκτικά δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει!
Επιπλέον, όλα αυτά τα τραγικά γεγονότα με τις τρομερές οικονομικές συνέπειες συσσωρεύονται – ακριβώς επειδή είναι απανωτές.
Ποιος μπορεί να μας διαβεβαιώσει σήμερα ότι αύριο δεν θα ξεσπάσει σε κάποια περισσότερο ή λιγότερο κοντινή γωνιά του πλανήτη, που ωστόσο όλες θα έχουν τον αντίκτυπό τους και στη χώρα μας; Η απάντηση είναι ολοφάνερη: Βρισκόμαστε στο τέλος των βεβαιοτήτων.
Η ελληνική κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι μπορεί να αντιμετωπίζει τις κρίσεις, που, θυμίζω, έρχονται να προστεθούν και στα χρόνια προβλήματα με τους γείτονές μας.
Ακόμη και χωρίς τις παγκόσμιες κρίσεις, η Ελλάδα ουδέποτε είχε την πολυτέλεια της πολιτικής αστάθειας. Χρειαζόμαστε την κυβερνητική σταθερότητα, όσο και τον αέρα που αναπνέουμε.
Δεν έχουμε την πολυτέλεια να συνεδριάζουν δύο, τρία, τέσσερα ή και παραπάνω κόμματα – το καθένα με τις επιδιώξεις του, όπως βλέπουμε να συμβαίνει στις πολυκομματικές κυβερνήσεις της υπόλοιπης Ευρώπης – για να αποφασίσουμε πώς θα αντιμετωπίσουμε την επόμενη υπαρξιακή για την πατρίδα μας χώρα.
Δεν αντέχουμε να προσθέσουμε μια εσωτερική αστάθεια στην παγκόσμια αστάθεια.
Στις επόμενες εκλογές, τα διλήμματα δεν θα είναι απλώς ξεκάθαρα. Θα είναι και πραγματικά.
Άλλη υπεύθυνη απάντηση εκτός από την κυβερνητική σταθερότητα μέσω της αυτοδυναμίας δεν υπάρχει…
