Αρθρογραφία
Από Δήμαρχοι Κλητήρες: Η Μετάλλαξη Της Αυτοδιοίκησης Σε Εργαλείο Πολιτικής Αναρρίχησης
Η σχέση του πολίτη με την Τοπική Αυτοδιοίκηση βασίζεται παραδοσιακά σε ένα άρρητο αλλά ισχυρό συμβόλαιο, το οποίο ορίζει τη δέσμευση του εκάστοτε αιρετού να υπηρετεί τις ανάγκες της κοινότητας, μακριά από σκοπιμότητες και μικροπολιτικές τάσεις της κεντρικής πολιτικής σκηνής.
Στη σημερινή πραγματικότητα, ωστόσο, παρατηρείται ολοένα και συχνότερα η τάση το δημαρχιακό αξίωμα να μετατρέπεται σε έναν ιδιότυπο προθάλαμο για τη Βουλή.
Το φαινόμενο αυτό πλέον λαμβάνει διαστάσεις κυρίως όταν οι πρόσφατες διεθνείς γεωπολιτικές κρίσεις εργαλειοποιούνται εντός των δημοτικών συμβουλίων, με μοναδικό στόχο την κομματική περιχαράκωση και βέβαια την προσωπική προβολή των αιρετών.
Το παιχνίδι αυτό, ως γνωστόν, χοντραίνει τελευταία, καθώς, δίχως να μεριμνούν για τα του οίκου τους, ορισμένοι τοπικοί άρχοντες σπεύδουν να πάρουν θέση, κάνοντας ένα ιδιότυπο πολιτικό «flexing» εξωτερικής πολιτικής στις πλάτες των δημοτών. Μέσα στα δημοτικά συμβούλια, σε αντικατάσταση των συζητήσεων για τεχνικά προγράμματα, φωτισμό και ασφάλεια στα σχολεία, ξεσπούν τεχνητές θύελλες για τη διεθνή διπλωματία. Οι ίδιοι επιλέγουν να «κουνάνε σημαιάκια» στα social και στα δελτία ειδήσεων, μεταφέροντας με το ζόρι την κομματική πόλωση μέσα στις γειτονιές. Και εκεί ακριβώς εντοπίζεται η προφανής αστοχία, δεδομένου ότι χάνεται η ουσία της δημοτικής αρχής για την πόλη, επειδή το μυαλό βρίσκεται ήδη στο επόμενο βήμα, γίνεται focus στην προσωπική προβολή και λησμονείται ότι ο δήμαρχος οφείλει να είναι ο συνδετικός κρίκος όλων των δημοτών αλλά και ο θεματοφύλακας της καθημερινής τους ασφάλειας.
Η Αυτοδιοίκηση, άλλωστε, δεν είναι ούτε πρέπει να είναι προθάλαμος πολιτικής καριέρας, αλλά ν’ αποτελεί τον εγγύτερο πυλώνα διοίκησης προς τον πολίτη, το καταφύγιο της καθημερινότητάς του, ένα ασφαλές περιβάλλον για την οικογένειά του και το πεδίο όπου η πολιτική κρίνεται αποκλειστικά στα πλαίσια του δήμου. Η εκλογή ενός δημάρχου θα’ πρεπε να εμπεριέχει μία και μόνη καθαρή εντολή, το να διατηρεί την πόλη καθαρή, λειτουργική και φυσικά ασφαλή, προβάλλοντας τα αιτήματα όλων των δημοτών, χωρίς αποκλεισμούς και ιδεοληψίες. Όταν, όμως, το δημαρχιακό αξίωμα αντιμετωπίζεται ως ένας προσχηματικός ενδιάμεσος σταθμός για το άλμα στην κεντρική πολιτική σκηνή, η ηθική δέσμευση πάει περίπατο.
Παρόλο που η πολιτική φιλοδοξία είναι θεμιτή, η λαϊκή εντολή είναι ιερή. Προφανώς, οι δημότες δεν προσέρχονται στις κάλπες για να αναδείξουν αναλυτές διεθνών σχέσεων, αλλά για να βλέπουν λύσεις στα προβλήματα του δρόμου και να νιώθουν σιγουριά στην καθημερινότητά τους. Όταν τα έδρανα των δημοτικών συμβουλίων μετατρέπονται σε αρένα ιδεολογικών αντιπαραθέσεων, γίνεται φανερό ότι ορισμένοι βλέπουν τον πολιτικό θόκο της Βουλής ως το μοναδικό target group που τους αφορά. Αυτή η νοοτροπία, με το βλέμμα καρφωμένο στα μελλοντικά βουλευτικά ψηφοδέλτια, αλλοιώνει ανεπανόρθωτα την Αυτοδιοίκηση. Έτσι, ένας επιτυχημένος δήμαρχος μετατρέπεται σταδιακά σε έναν απλό διεκπεραιωτή και «κλητήρα» κομματικών εντολών με αντάλλαγμα μια υποψηφιότητα.
Εν κατακλείδι, οι αιρετοί οφείλουν να παραμένουν αυθεντικά αιρετοί της πόλης τους και να εκτελούν την αποστολή τους μέχρι τέλους, τιμώντας το συμβόλαιο που υπέγραψαν με την κοινωνία και όλους τους δημότες μέχρι την τελευταία μέρα της θητείας τους. Η συζήτηση για τον πραγματικό ρόλο της Αυτοδιοίκησης θα έπρεπε ν’ ανοίξει ουσιαστικά, καθώς η ανάγκη για προστασία της εντολής των δημοτών του κάθε δήμου, αλλά και για την εμπέδωση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών γίνεται πιο επιτακτική από ποτέ στην εποχή μας.
