Αρθρογραφία
Η Νέα Σμύρνη Σε Έργα- Μια Πόλη Που Περιμένει
Η καθημερινότητα στη Νέα Σμύρνη δεν αλλάζει ιδιαίτερα και αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα κάτι καλό. Ως δημότης που ζει και κινείται γύρω από το Άλσος Νέας Σμύρνης, το κλειστό της Αρτάκης και τις γειτονιές όπου εδώ και χρόνια εξαγγέλλονται υπόγεια πάρκινγκ που δεν υλοποιούνται ποτέ, διαπιστώνω μια σταθερή επιδείνωση στην ποιότητα ζωής όσο αφορά την υλοποίηση έργων.
Δεν πρόκειται για μεμονωμένα προβλήματα αλλά για έναν συνδυασμό καθυστερήσεων, αποσπασματικών παρεμβάσεων και έλλειψης συνολικού σχεδιασμού.
Το Άλσος, που για δεκαετίες αποτελούσε σημείο αναφοράς για τους κατοίκους, σήμερα δίνει την εικόνα ενός χώρου υπό διαρκή μεταβολή. Οι παρεμβάσεις που έχουν γίνει ή σχεδιάζονται δημιουργούν μια αίσθηση ασυνέχειας. Τμήματα του χώρου παραμένουν για καιρό μη προσβάσιμα, οι χρήσεις αλλάζουν χωρίς σαφή εξήγηση και η καθημερινή εμπειρία του επισκέπτη υποβαθμίζεται. Για έναν κάτοικο, αυτό σημαίνει ότι ένας βασικός χώρος περιπάτου, άθλησης και κοινωνικής ζωής δεν είναι πια δεδομένος. Αντί για σταθερότητα, υπάρχει αβεβαιότητα: πού μπορείς να περπατήσεις, τι θα λειτουργεί αύριο, ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Κλειστού Γηπέδου Αρτάκης. Ένα έργο που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πυρήνας αθλητισμού και πολιτισμού στην πόλη μας , παραμένει εγκλωβισμένο σε καθυστερήσεις. Δεν είναι μόνο ότι δεν ολοκληρώνεται είναι ότι δεν υπάρχει σαφής εικόνα για το πότε θα αποδοθεί στην κοινωνία. Αυτό έχει άμεσες συνέπειες: νέοι αθλητές στερούνται υποδομές, τοπικοί σύλλογοι περιορίζονται ή μετακινούνται, και η πόλη χάνει ευκαιρίες για εκδηλώσεις και δραστηριότητες που θα έδιναν ζωή και κίνηση στην τοπική οικονομία. Η αίσθηση είναι ότι ένα σημαντικό έργο παραμένει ανενεργό, ενώ θα μπορούσε ήδη να εξυπηρετεί εκατοντάδες πολίτες καθημερινά.
Στο ίδιο μοτίβο εντάσσεται και το χρόνιο ζήτημα της στάθμευσης στη Νέα Σμύρνη. Τα δύο υπόγεια πάρκινγκ που έχουν επανειλημμένα ανακοινωθεί δεν έχουν προχωρήσει, αφήνοντας τους κατοίκους να αντιμετωπίζουν καθημερινά το ίδιο αδιέξοδο. Η έλλειψη οργανωμένων χώρων στάθμευσης είναι παραπάνω από απλώς μια ενόχληση και επηρεάζει την κυκλοφορία, αυξάνει τον χρόνο μετακίνησης και επιβαρύνει την καθημερινή ψυχολογία. Το να γυρνάς για 20 και 30 λεπτά αναζητώντας θέση δεν θεωρείται εξαίρεση αλλά κανόνας. Και όσο δεν προχωρούν οι υποδομές, το πρόβλημα διογκώνεται.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι μικρές παρεμβάσεις που πραγματοποιούνται σε επιμέρους πάρκα της πόλης μοιάζουν ανεπαρκείς. Ανακαινισμένες παιδικές χαρές, λίγα νέα παγκάκια ή βελτιώσεις στον φωτισμό είναι θετικές κινήσεις, αλλά περιορισμένης εμβέλειας. Δεν αντιμετωπίζουν τη συνολική έλλειψη μεγάλων, λειτουργικών υποδομών ούτε την ανάγκη για ολοκληρωμένο αστικό σχεδιασμό. Στην πράξη, δημιουργούν μια εικόνα «κινητικότητας» χωρίς να αλλάζουν την ουσία.
Το βασικό πρόβλημα είναι ότι απουσιάζει η σύνδεση ανάμεσα στα μικρά και τα μεγάλα έργα. Οι παρεμβάσεις δεν εντάσσονται σε ένα σαφές, μακροπρόθεσμο σχέδιο για το πώς πρέπει να εξελιχθεί η πόλη. Έτσι, ενώ γίνονται μικρές βελτιώσεις, τα μεγάλα ζητήματα παραμένουν άλυτα και συσσωρεύονται. Για τον δημότη, αυτό μεταφράζεται σε μια μόνιμη αίσθηση ημιτελούς πραγματικότητας: τίποτα δεν καταρρέει πλήρως, αλλά τίποτα δεν ολοκληρώνεται ουσιαστικά.
Αυτό που λείπει δεν είναι μόνο οι πόροι — είναι η συνέπεια, η διαφάνεια και η προτεραιοποίηση. Οι κάτοικοι δεν χρειάζονται άλλες εξαγγελίες πλέον , χρειάζονται σαφή χρονοδιαγράμματα, ενημέρωση και έργα που παραδίδονται. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η πόλη δεν κρίνεται από τις υποσχέσεις της, αλλά από το πώς ζουν οι άνθρωποί της μέσα σε αυτή.
Η Νέα Σμύρνη έχει τις προϋποθέσεις να είναι μια πολύ πιο λειτουργική και ανθρώπινη πόλη. Όμως χωρίς ουσιαστική πρόοδο στα βασικά έργα και χωρίς ένα σχέδιο, η καθημερινότητα των δημοτών θα συνεχίσει να επιβαρύνεται. Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να καλυφθεί με μικρές, αποσπασματικές παρεμβάσεις.
