Αρθρογραφία
Γιατί Θα Ήταν Εφιαλτική Η Αμφισβήτηση Της Σταθερότητας Της Χώρας Μας
Το γεγονός ότι η ΄χώρα μας σε έναν κόσμο τόσο άτακτο, σε σύγχυχη, με δεδομένα δεκαετιών να καταρρίπτονται και να μεταβάλλονται εν ριπή οφθαλθού έχει σταθερή Κυβέρνρηση και έναν Πρωθυπουργό που κρατάει γερά το τιμόνι στα αχαρτογράφητα νερά, μόνο ως τύχη μπορεί να χαρακτηρίσθεί.
Η σταθερότητα τόσο στην οικονομία όσο και στις πολίτες εξελίξεις αποτελεί παράγοντα ζωτικής σημασίας για την πατρίδα μας όσο και για εμάς τους ίδιους. Και εξηγούμαι :
Έχουμε αναρωτηθεί αν θα μπορούσε κάποια από αυτές τις κρίσεις να τις αντιμετωπίσει ένας αδύναμος Πρωθυπουργός, μια συμμαχικής Κυβέρνησης; Θα ήταν πραγματικό δυνατό να διαπραγματευθεί και να πάρει κρίσιμες αποφάσεις ένας υπηρεσιακός Πρωθυπουργός ή ένα άτομο που θα ήταν προϊόν συμβιβασμόύ μεταξύ δύο ή και τριών κομμάτων; Πόσο εύκολο θα ήταν να στείλουμε τη νέα φρεγάτα Belhara «Κίμων» και την φρεγάτα Ψαρά καθώς και τα τέσσερα F-16 στην Κύπρο, άμεσα, προς υπεράσπισή της; Η απάντηση είναι προφανής και μονολεκτική : Όχι.
Οι συνεχείς μειώσεις φόρων και ασφαλιστικών εισφορών, οι αυξήσεις του κατώτατου μισθού, η μόνιμη ετήσια επιδότηση ενός ενοικίου, η απαλοιφή φόρων εισοδήματος και ΕΝΦΙΑ, θα μπορούσαν άραγε να συμβούν εάν δεν υπήρχε μια σταθερή και με σαφές πρόγραμμα Κυβέρνηση; Όλα τα ανωτέρω συμβάλλουν στην σταδιακή μεν, αλλά ουσιαστική και συνεχή δε, βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών. Η σταθερότητα στην οικονομία αλλά και η Κυβερνητική προοπτική σταθερότητας χωρίς κλυδωνισμούς αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για την πρόοδο και την ευημερία. Ήδη προτάσεις πυροτεχνήματα από την αντιπολίτευση όπως τα δωρεάν εισιτήρια στο μετρό αλλά και η άρνηση των κομμάτων αυτών να ψηφίσουν το άρθρο που θα απαγορεύει την δημιουργία ελλειμμάτων στον προϋπολογισμό δείχνει την άβυσσο που χωρίζει στην αντίληψη της οικονομίας την κυβέρνηση από τα υπόλοιπα κόμματα.
Αλήθεια, ποιος επενδυτής αγαπάει το ρίσκο; Ποιος θα έμπαινε στην διαδικασία να καταρτίσει επενδυτικά σχέδια και πλάνα και να τα υλοποιήσει εάν δεν ήταν σίγουρος ότι αυτά θα επιτευχθούν; Πως θα μπορούσε κανείς να περιμένει από εγχώριους αλλά και από το εξωτερικό επενδυτές να αναλάβουν το ρίσκο που συνοδέυει μια χώρα με αναταραχές, χωρίς σταθερότητα, αυξανόμενη γραφειοκρατία, απεργίες και εν γένει αστάθειες και απρόβλεπτες καταστάσεις; Σταθερότητα σημαίνει μηδενικός κίνδυνος χώρας. Οι συμφωνίες που κλείνουν οι ελληνικές επιχειρήσεις – είτε ως πελάτες είτε ως προμηθευτές – με άλλες χώρες προϋποθέτουν ομαλέ συνθήκες εξόφλησης. Χωρίς σταθερότητα, ο κίνδυνος αυτός επιβαρύνεται ραγδαία.
Ζούμε σε έναν κόστο ασταθή. Μπορεί ο πόλεμος ΗΠΑ - ΙΡΑΝ να τελειώνει, με όποιο τρόπο και αν τελειώνει, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αποκαταστάθηκαν οι σχέσεις του αμερικανού προέδρου με την Ευρωπαϊκή Ένωση και με την δυτική Ευρώπη. Ας μην ξεχνάμε ότι έχουμε ακόμα μπροστά μας δυομιση χρόνια με έναν απρόβλεπτο πρόεδρο, σε έναν απρόβλεπτο κόμσο με κινδύνους ορατούς ακριβώς δίπλα μας. Αν δεν υπάρχει σταθερή Κυβέρνηση πως θα αντιδράσουμε στην Τουρκία; Με τους πατριώτες τους καναπέ και με αυτούς που πιστεύουν ότι στην θάλασσα δεν υπάρχουν σύνορα;
Τελευταίο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην χώρα μας είναι σε εξέλξη μεγάλα έργα υποδομής : Από τη Γραμμή 4 του Μετρό στην Αθήνα έως τον ΒΟΑΚ στην Κρήτη, από το αεροδρόμιο στο Καστέλι μέχρι την ολοκλήρωση του Ε64, από τα έργα στο Ελληνικό έως την αποκατάσταση στο παλάτι του Τατοΐου, τον flyover και το Μετρό στην Θεσσαλονίκη. Κανένας μεγαλοκατασκευαστής δεν αγαπάει τις Κυβερνήσεις που αλλάζουνε ή αυτές που στηρίζονται σε δύο ή και τρία κόμματα. Θέλουν ανθρώπους για να συνεννοούνται και προοπτική για να ξέρουν ότι τα έργα που έχουν αναλάβει θα τελειώσουν, θα παραδοθούν και θα εξελιχθούν.
Η σταθερότητα επιτυγχάνεται μόνο με ισχυρή αυτοδύναμη Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του 2027. Ειδικά αν λάβουμε υπόψιν μας ότι στο δεύτερο εξάμηνο του 2027 η χώρα μας αναλαμβάνει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή βάζει την χώρα σε περιπέτειες…