Αρθρογραφία
Η Δεξιά πορεύεται- Το Κέντρο αγνοείται -Η Αριστερά μπορεί; (ξανά)
Δυόμιση χρόνια περίπου από τις τελευταίες εθνικές εκλογές η Νέα Δημοκρατία παραμένει κυβερνών κόμμα με τα υπόλοιπα κόμματα να είναι κατακερματισμένα προσπαθώντας να αντλήσουν από τη φθορά της κυβέρνησης, τους απογοητευμένους ψηφοφόρους ητοι μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος.
Η ύπαρξη «πιο δεξιών» κομμάτων στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας - Ελληνική Λύση, Σπαρτιάτες, Νίκη, Φωνή Λογικής και ο νέος πόλος - όπως όλα δείχνουν το κόμμα Σαμαρά - μειώνουν σημαντικά τη δύναμη της κυβερνώσας παράταξης και κατ› επέκταση την πολυπόθητη αυτοδυναμία. Το κόμμα της Αφροδίτης Λατινοπούλου, που είναι εκτός βουλής, φαίνεται να κερδίζει θέση στην πολιτική σκακιέρα, ήδη με την εκλογή της στο Ευρωκοινοβούλιο στις τελευταίες Ευρωεκλογές. Οι παραδοσιακά δεξιοί ψηφοφόροι δε θα απομακρυνθούν από τη «Δεξιά πολυκατοικία» όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο πρώην πρόεδρος του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού Γιώργος Καρατζαφέρης, αλλά θα αναζητήσουν είτε απο δυσαρέσκεια, είτε από οργή είτε για δικούς τους λόγους, την αμέσως επόμενη λύση που θα είναι ένα από αυτά τα κόμματα.
Στην αντίπερα όχθη της κεντροαριστεράς και στο ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη ο « πράσινος ήλιος» μοιάζει να κινείται ακόμα σε ρηχά νερά, μη μπορώντας να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών, παρότι μετά από τις εσωκομματικές εκλογικές διαδικασίες εξελέγη ξανά πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επικρατώντας των αντιπάλων του. Το ΠΑΣΟΚ όπως φαίνεται μετά τις αλλεπάλληλες εσωκομματικές διαδικασίες, δείχνει κουρασμένο ενώ θέλει έναν ηγέτη και όχι απλά έναν πρόεδρο κόμματος που να ασκεί το ρόλο του διαφωνούντος σε κάθε πεπραγμένο της κυβέρνησης. Βέβαια οι διαδικασίες που τον έχουν αναδείξει σε πρόεδρο του κόμματος δεν χωρούν καμίας αμφισβήτησης. Ίσως τελικά ο αέρας της «ηγετικής ανανέωσης» να αργεί ακόμα...
Στα άλλα κόμματα τώρα της κατ’ εξοχήν αριστεράς δεν φαίνεται προς το παρόν κάποιο πρόσωπο να προσφέρει «σιγουριά». Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος κινείται σε μονοψήφια αλλά σταθερά ποσοστά από την εποχή της μεταπολίτευσης και έπειτα, χωρίς ιδιαίτερες διακυμάνσεις. Είναι το κόμμα των λίγων και σταθερών οπαδών που παραμένουν «ρομαντικοί» στη δική τους εποχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ του Σωκράτη Φάμελλου τάχθηκε ανοιχτά για μία συμπόρευση μαζί με το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα που όπως φαίνεται είναι ζήτημα λίγων εβδομάδων να ανακοινώσει το νέο πολιτικό φορέα (και αυτος). Η Νέα Αριστερά του Αλέξη Χαρίτση, μαζί με το Κίνημα Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη και το εξωκοινοβουλευτικό κόμμα Μέρα 25 του Γιάνη Βαρουφάκη, κινούνται οριακά στο 2% με 3% ίσως και λίγο περισσότερο και θα δώσουν μάχη μεταξύ τους «σώμα με σώμα» για μια θέση στην επόμενη Βουλή.
Πάμε να δούμε όμως και μία κυρία που κερδίζει τις εντυπώσεις είτε συμπάθειας ή διαμαρτυρίας (ό,τι θέλετε κρατήστε) από τους πολίτες. Ο λόγος για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και το κόμμα της Πλεύσης ελευθερίας που οι τελευταίες δημοσκοπήσεις την εμφανίζουν με ένα υψηλό ποσοστό, που δείχνει να κονταροχτυπιέται με την Ελληνική λύση του Κυριάκου Βελόπουλου αλλάζοντας σημαντικά τις ισορροπίες. Η πρώην πρόεδρος της Βουλής (η νεώτερη στην κοινοβουλευτική ιστορία) με σπουδές στη Νομική Αθηνών ερχεται με έναν ριζοσπαστικό αέρα αλλαγής και σύγκρουσης με το υπάρχον πολιτικό σύστημα αφού ουκ ολίγες φορές η αντιπαράθεση με τους συναδέλφους της βουλευτές από τα αλλα κόμματα είναι κάτι παραπάνω από εκρηκτικές.
Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις η δεξαμενή των ψηφοφόρων της, εμπεριέχει όλες τις ιδεολογίες από την συντηρητική δεξιά μέχρι και την ριζοσπαστική αριστερά. Και αυτό είναι που την κάνει κόμμα με πολλές συνιστώσες (κάτι μας θυμίζει). Οι Έλληνες αναλυτές υποστηρίζουν εξάλλου ότι η εξαιρετική μεταχείριση του λόγου της, δίνει στο κόμμα της μια δυναμική. Μάλιστα πρόσφατο άρθρο της Γερμανικής εφημερίδας «Tageszeitung» πλέκει το εγκώμιο της αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι «...Η πολιτικός Ζωή Κωνσταντοπούλου ήρθε για να αναστατώσει την ελληνική πολιτική σκηνή δημιουργώντας από τη μια, φανατικούς υποστηρικτές και από την άλλη ορκισμένους εχθρούς». Ενάμιση χρόνο πριν της εθνικές εκλογές και εκτός απροόπτου, η προεκλογική περίοδος φαίνεται πως θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον ελλήνων και ξένων αναλυτών με τους Έλληνες ψηφοφόρους να κληθούν να επιλέξουν μέσα απο την εκλογική αρένα εκείνο το πρόσωπο που θ› αναλάβει το τιμόνι της χώρας διεκδικώντας την ψήφο μας και την εμπιστοσύνη μας...
